Lezingen: Herfst 2006

Deen Graham
10/24/2006
Dan Graham (geb. 1952, Urbana, Illinois), wiens diverse kunst al meer dan vier decennia de grenzen van de conceptuele kunst heeft verlegd en vormgegeven, creëert sinds de jaren 1970 quasi-architectonische structuren voor parken, musea en andere openbare en particuliere ruimtes over de hele wereld. Grahams paviljoens zijn noch beeldhouwkunst noch architectuur, maar gemaakt van tweezijdig reflecterend glas. Binnen en buiten versmelt iemands eigen reflectie met de reflecterende beelden van andere mensen, evenals met de veranderende lucht en het landschap. Grahams omgevingen creëren en onderzoeken het begrip 'intersubjectiviteit' zoals ervaren door zowel de waarnemer als het waargenomene. Sommige, zoals Yin/Yang-paviljoen aan het Massachusetts Institute of Technology (1997-2002) en Davidsterpaviljoen voor Schloß Buchberg in Oostenrijk (1991-1996), zijn geworteld in een sociale functie of symboliek. Andere werken, zoals zijn uit 2002, zijn geworteld in een bepaalde maatschappelijke functie of symboliek. Public Art Fund commissie Halveren driehoek, binnenste kromming De kunstwerken in Madison Square Park lijken louter contemplatieve oases te zijn die elke bezoeker een gelaagde visuele ervaring bieden. Tot zijn belangrijkste inspiratiebronnen behoren de minimalistische kunstenaar Dan Flavin en de kunstenaars van de 19e-eeuwse Hudson River School, wier zeer verschillende oeuvre gemeen heeft dat ze de kijker een gevoel van het sublieme kunnen geven.

Sharon Lockhart
11/7/2006
Sharon Lockhart (geb. 1964, Los Angeles, CA) maakt welsprekende, zorgvuldig gecomponeerde foto's en video's om de conventies van film en fotografie te onderzoeken, evenals de complexe relatie tussen deze twee visuele vormen. Het werk van de in Los Angeles gevestigde kunstenares is zeer divers qua thematiek en wordt gekenmerkt door narratieve ambiguïteit, weelderige details en een sfeer van contemplatieve rust. In sommige werken, zoals het tweeluik, is dit duidelijk te zien. Maja en Elodie In haar werk uit 2003 benadrukt ze de rol van de waarnemer door twee bijna identieke foto's naast elkaar te presenteren, waarmee ze de kijker uitnodigt om niet alleen de beelden zelf te beschouwen, maar ook het plezier en de diepgang van het kijken ernaar. Lockharts kunst, die voortbouwt op structurele en documentaire filmtradities, vindt een balans tussen intimiteit en objectiviteit en behandelt de aard van zelfrepresentatie en antropologisch onderzoek. Pine Flat Voor haar recente serie (2005) bracht Lockhart een lang bezoek aan een dorp in het Sierra Nevada-gebergte in Californië. Daar, in navolging van de 19e-eeuwse traditie van de stadsportretfotograaf, transformeerde ze een schuur in het centrum van de gemeenschap tot een fotostudio waar lokale kinderen op elk moment gefotografeerd konden worden. Gedurende tweeënhalf jaar filmde ze de kinderen ook in de adembenemend mooie natuurlijke omgeving van het dorp. Het resultaat was een lange speelfilm die eerder dit jaar in première ging op het Sundance Film Festival.

Sean Landers
11/21/2006
“Over vijf jaar ben ik rijk. Dat komt niet door een grote verandering van mijn kant. Dat komt door jou. Jij krijgt me eindelijk te pakken.” Deze verklaring is slechts één van de duizenden provocerende gedachten, beweringen, bekentenissen en gevoelens die Sean Landers (geb. 1962, Springfield, MA) in zijn kunst heeft verwerkt sinds de vroege jaren 1990, toen hij voor het eerst zijn all-over tekstschilderijen tentoonstelde. Met zijn unieke combinatie van euforie, zelfonthulling, opschepperij en zelfhaat onderzoekt Landers' artistieke oeuvre – dat ook figuratieve schilderijen en sculpturen omvat – de vreugde en valkuilen van creatieve expressie en de definitie van artistiek succes. Of het nu op de voorgrond staat of, zoals in werken als Plankboy (2000), gekrabbeld op de achtergrond, is Landers' onophoudelijke innerlijke monoloog tegelijkertijd diep eerlijk, humoristisch en direct – maar ook zorgvuldig geconstrueerd, net als het personage van een stand-upcomedian. Landers heeft in zijn werk dan ook vaak clowns en komieken afgebeeld, die hij gebruikte als plaatsvervangers voor de kunstenaar als middeleeuwse nar – iemand die de vrijheid heeft om de waarheid te spreken vanachter een masker van humor. "Sean Landers", het personage, en Sean Landers, de auteur, wisselen voortdurend van plaats, waardoor de kijker blijft gissen in een metafysisch spel waarin de bedrieglijke schijn van falen en kwetsbaarheid functioneert als een strategie om met de wereld om te gaan.

Public Art Fund Talks worden georganiseerd door de Public Art Fund in samenwerking met het Vera List Center for Art and Politics aan The New School.