Ivan Witenstein Oom Johns Band

Huckleberry Finn en Jim uit het boek van Mark Twain De avonturen van Huckleberry Finn en Gandalf de tovenaar uit JRR Tolkiens The Lord of the Rings De trilogie komt samen in Ivan Witensteins De band van oom John, een sculpturaal onderzoek naar de verschillende manieren waarop deze twee klassieke, en soms controversiële, boeken de afgelopen jaren zijn geïnterpreteerd. De drie levensgrote figuren De band van oom John vormen een onwaarschijnlijk trio, samengebracht door de tijd en verschillende fictieve genres heen, om zij aan zij op een riviervlot te verschijnen. Zoals veel van de werken van Witenstein (geb. 1972, VS), De band van oom John Het werk presenteert de kijker ook een bizarre tegenstelling, waarbij de iconografie is ontleend aan uiteenlopende bronnen waarvan de relatie niet direct duidelijk is.

Witensteins recente figuratieve sculpturen – vervaardigd uit glasvezel en epoxyhars – putten uit een rijk scala aan historische en culturele bronnen en combineren visuele verwijzingen naar stripfiguren, literatuur, patriottisme, racisme en anti-oorlogsgevoelens. Zijn veelvuldige gebruik van politiek geladen materiaal en zijn cartoonachtige vormgeving doen denken aan het Amerikaanse sociaal realisme. Witenstein vermijdt echter polemiek en kiest in plaats daarvan voor allegorische ambiguïteit, waardoor zijn werk op meerdere manieren geïnterpreteerd kan worden.

De band van oom John—het beeldhouwwerk is tot stand gekomen in samenwerking met de vader van de kunstenaar, Herb Witenstein— en toont personages uit twee baanbrekende boeken met een legendarische populariteit die beide onderwerp van controverse zijn geweest. De avonturen van Huckleberry Finn Het boek werd gepubliceerd in 1885, en in datzelfde jaar werd het door de bibliotheek van Concord, Massachusetts, verboden vanwege "grof taalgebruik en vermeende immoraliteit". In de 20e eeuw groeide het uit tot een Amerikaanse klassieker; Ernest Hemingway merkte ooit op: "Alle moderne Amerikaanse literatuur komt voort uit één boek van Mark Twain, getiteld 'The Book of the Book of the Book of the Book of the World'." Huckleberry FinnIn de loop der tijd is het boek geprezen als satire en een aanval op racisme, maar het is ook bekritiseerd – voor het eerst door de NAACP in de jaren 1950 – vanwege het inherente racisme in de weergave van Jim, de ontsnapte slaaf. Het blijft tot op de dag van vandaag onderwerp van verhitte discussies en staat op nummer 5 van de lijst van meest verboden of betwiste boeken van de American Library Association.

The Lord of the Rings, daarentegen, is nooit zo controversieel geweest als Huck FinnDe Britse serie werd al snel na de publicatie in 1954 een geliefde klassieker, maar de laatste jaren – vooral sinds de fenomenaal succesvolle filmtrilogie – hebben sommige critici hun bedenkingen geuit over Tolkiens weergave van een raciale hiërarchie onder de tovenaars, elfen, dwergen en andere wezens. Witenstein merkt op dat hij het boek altijd had geassocieerd met zijn jeugd en met de utopische idealen van de tegencultuur van de generatie van zijn ouders. Maar in 1998 deed hij een internetzoekactie naar Tolkien en was verrast te ontdekken dat The Lord of the Rings was het onderwerp van een neofascistische website. Het is deze veranderlijkheid die centraal staat in... De band van oom John, een werk dat de mogelijkheid onderzoekt dat één enkele tekst zo gelezen kan worden dat deze diametraal tegenovergestelde standpunten ondersteunt.

De titel, De band van oom John"..." is de titel van een nummer van de Grateful Dead, een band die Witenstein heeft omschreven als "niet alleen typerend voor de hippiecultuur, maar ook voortdurend gekaapt door elke volgende generatie als hun eigen 'studentenmuziek'."