Dominique Blain, Philippe Cazal, Touhami Ennadre, Jochen Gerz, Marie-Jo Lafontaine, Annette Messager, Laurie Simmons, Masami Teraoka Trans-Stemmen

Trans-Stemmen Dit is een multimediale openbare kunsttentoonstelling die is ontworpen om geografische en taalbarrières te overstijgen met dringende boodschappen over fundamentele sociale, politieke, economische en ecologische veranderingen die ons allemaal aan het einde van de 20e eeuw raken. Het kunstwerk wordt gepresenteerd op televisie en radio en in de metro's van Parijs en New York. Dit openbare kunstproject omvat de opdracht aan meer dan 50 opkomende en gevestigde audio-, video- en beeldende kunstenaars – waarvan de helft in de Verenigde Staten en de andere helft in Frankrijk werkt – om nieuwe werken te creëren die de radicale politieke, economische en culturele veranderingen die wereldwijd plaatsvinden, behandelen.

Dominique Blain, Zonder titel [metroposter]
De poster toont een glanzende zilveren Amerikaanse munt met een afbeelding van een indiaan op een zwarte achtergrond. Onder de munt staat de tekst: "Uit productie genomen in 1938. Uit productie genomen in 1938." De munt is vergroot, zodat het majestueuze hoofd van de indiaan en het woord "Liberty" dat erop gedrukt staat, zeer gedetailleerd te zien zijn. De munt werd een ironisch symbool van de raciale en economische uitbuiting die ten grondslag lag aan het kolonisatieproces in de VS en landen over de hele wereld.

Blain (geb. 1957, Montreal, Canada) zegt over het werk: "Het bestaan ​​van de Amerikaanse nikkelmunt uit de periode 1913-1938 roept de vraag op naar de ongevoeligheid, het cynisme en het nogal merkwaardige identiteitsprobleem van blanke Noord-Amerikanen. Maar belangrijker nog, de munt met de indianenkop en buffel is de ultieme belichaming en de meest expliciete uitdrukking van de drang tot vernietiging en toe-eigening die aan de basis ligt van het kolonialistische proces."

"Men moet geen troost putten uit de gedachte dat deze munt niet in het Amerika van vandaag zou worden geslagen. Hoewel een gevoel van schaamte en ongemak ons ​​wellicht heeft beheerst, is er weinig wezenlijks gedaan om de politieke realiteit, sociale rechtvaardigheid of, uiteindelijk, het machtsevenwicht binnen onze samenleving aan te pakken."

"Dit roept op zijn beurt de vraag op naar 'politieke correctheid'. Moeten we dit zien als de opkomst van een historisch hoog niveau van maatschappelijk bewustzijn, als het begin van een nieuw tijdperk? Of moeten we het beschouwen als de meest geraffineerde poging van onze samenleving tot nu toe om de werkelijkheid te verhullen en echte verandering te voorkomen door onze taal te zuiveren?"

Christian Boltanski, Gezocht poster
Christian Boltanski (geb. 1944, Parijs, Frankrijk) heeft een poster gemaakt, Gezocht posterVoor de Trans-Stemmen tentoonstelling.

Philippe Cazal, Empire
Philippe Cazal (geb. 1948, La Redorte, Frankrijk) heeft een poster gemaakt met de titel EmpireHet bevat het woord "Empire" in hoofdletters, ondersteboven over de hele poster heen. De achtergrond van de poster is gemaakt van een gestructureerd, bijna slangachtig materiaal.

Touhami Ennadre, Mains de Monde
Touhami Ennadre (geb. 1953, Casablanca, Marokko) heeft een poster gemaakt met zwart-witfoto's waarop woorden afwisselend in het Frans en Engels voorkomen. Bijvoorbeeld:

“OTZI-MENSENGEHEUGEN-INDIVIDU-IDENTITY-CORPS-TERRE-CRI-RACINES-UNITY-PERSON-LIGHT CRY-OTZI-ECRITURE-RESEAU-BREATH-LIFE SCRIPT-MEMOIRE-ROOTS-HEARTH-LUMIERE-SOUFFLE-HUMAIN-OTZI-UNIVERSEL-ONE-ALL-IDENTITE-LIEN-UNIVERSAL LICHAAM-DRAAD-OTZI . ”

De lay-out en grafische vormgeving van de teksten streven naar eenvoud en brutaliteit, waarbij het dichte zwart contrasteert met het gewelddadige wit.

Jochen Gerz, Comment Vivre?
Voor zijn werk Comment Vivre?Jochen Gerz (geb. 1940, Berlijn, Duitsland) legde uit: "De gelijktijdigheid van een kunstevenement in twee cultureel gevormde steden van de 20e eeuw biedt de mogelijkheid om na te denken over kwesties van wederzijds belang, kwesties die verband kunnen houden met de aard van de hedendaagse cultuur en die daardoor internationaal zijn. Een kwestie die constant aanwezig is in de moderniteit is religie. Kunst lijkt tot op zekere hoogte haar aanwezigheid in onze tijd te danken aan de 'dood van God', maar aan de andere kant lijken religies te hebben overleefd sinds de utopie van een postreligieus, menselijk en sociaal wezen, zoals die in en door kunst wordt verbeeld, is mislukt."

“Vandaag de dag, ‘na de moderniteit’, zien we buiten musea en kunsttijdschriften een groeiende behoefte aan religieus geloof, een van de laatste kwesties die nog oorlogen kunnen uitlokken. Tegelijkertijd lijkt het, net als vroeger, voor de ontwikkelde geest ondenkbaar dat er een weg terug naar het verleden is, en dat die weg nog voor ons ligt.”

“In mijn ‘dubbele’ werk speelt ‘de ander’ een centrale rol. In New York City wordt naar Parijs verwezen, en omgekeerd. In de teksten (Engels of Frans) wordt ‘een man’ geciteerd, terwijl een vrouw te zien is. Verbeelding kan helpen om verschillen (de ander) in onze omgeving te tolereren en er profijt van te trekken, omdat ze voortkomen uit en zich richten op onze verborgen, en meest gelijkende, menselijke vortex.”

De tekst op de posters van Gerz luidde:
TEGELIJKERTIJD / IN PARIJS LEEST EEN MAN / DEZE TEKST / IN EEN METROSTATION / ZICH OM / GETROFFEN / DOOR DE GEDACHTE: / HOE KUN JE LEVEN, AAN HET BEGIN VAN DE 21E EEUW, MET RELIGIE OM JE HEEN?

AU MEME INSTANT / A NEW YORK UN HOMME / LISANT CE TEXTE / DANS UNE STATION DE METRO / SE RETOURNE, / FRAPPE / PAR L'IDEE: / COMMENTAAR PEUT-ON VIVRE, A L'AUBE DU 21IEME SIECLE, ENTOURE DE RELIGIONS?

Alfredo Jaar, 1992
Voor zijn poster 1992Alfredo Jaar (geb. 1956, Santiago, Chili) juxtaponeert de titel "1992" met een zwart-witfoto van de imposante, met prikkeldraad omheinde ingang van het detentiekamp Whitehead in Hongkong. Dit is de plek waar jaarlijks meer dan 25,000 Vietnamese vluchtelingen wachten op de vaststelling van hun status en de start van een nieuw leven. De plek, die niet te onderscheiden is van een concentratiekamp, ​​wordt een tragisch symbool voor de manier waarop de rijkste landen ter wereld buitenlanders ontvangen. De kunstenaar legt uit dat de situatie in Whitehead zich herhaalt in de behandeling van Mexicanen en Haïtianen in Amerika, en in de behandeling van immigranten van diverse nationaliteiten in Europa.

Marie-Jo Lafontaine, Nous sommes tous de ombres (We zijn allemaal schaduwen)
Bij het ontwikkelen van haar idee voor de Trans-Stemmen Marie-Jo Lafontaine (geb. 1950, Antwerpen, België) legde uit: "Het is me de afgelopen jaren opgevallen dat de versnelde omwenteling van de wereld en culturen, zowel door vrede als vooral door oorlogen, ons, bij gebrek aan historische referentiepunten, op de rand van een even dreigende als stralende afgrond heeft gebracht."

Annette Messager, Impertinente
Annette Messager (geb. 1943, Berck-sur-mer, Frankrijk) heeft een poster gemaakt met de titel Impertinente voor de Trans-Stemmen series.

Laurie Simmons, New York & Parijs
Op de poster van Laurie Simmons (geb. 1949, New York City, NY) is het beeld gelijk verdeeld in vier door spotlicht belichte, gefotografeerde taferelen. Elk tafereel toont op voyeuristische wijze de onderhelft van een naakte vrouwelijke mannequin die uit een object steekt – een huis, een boek, een pistool, een wereldbol. Elk lichaam is anders gepositioneerd, wat een hoop verontrustende informatie suggereert over de relatie van vrouwen tot de domeinen van kennis, macht en geweld die door de vier objecten worden gesymboliseerd. Grof, grappig, triest en uiteindelijk woedendmakend: de vier foto's die samen worden getoond, roepen lastige vragen op over de officiële en onofficiële rollen die aan alle vrouwen in de hedendaagse samenleving worden opgelegd.

Lorna Simpson, Zonder titel [metroposter]
In een poging om het verlies en de wijdverspreide onrust als gevolg van de aidsepidemie aan te pakken, creëerde Lorna Simpson (geb. 1960, New York City, NY) een billboard met onderaan de woorden: "Zij was", "Hij was", "Zij waren", in zowel het Engels als het Frans. Direct boven elke zin staan ​​pijlen en figuren, subtiele markeringen van hoogte en gewicht die aangeven waar ooit een levend menselijk lichaam stond, maar waar nu alleen nog dode ruimte is.

Masami Teraoka, Zonder titel [metroposter]
De poster van Masami Teraoka (geb. 1936, Onomichi, Japan), uitgevoerd in de traditionele kleurrijke stijl van Japanse ukiyo-e houtsneden, toont een informele huiselijke scène van een westerse vrouw die aan de ontbijttafel zit, nippend aan een schuimende café-au-lait, terwijl ze met haar tanden de folie van een condoom openscheurt. Een ingelijste prent aan de muur van haar keuken toont oosterse geliefden in kabuki-stijl, gekleed in traditionele Japanse kleding, die de vrouw met een mengeling van verbijstering en afschuw lijken te observeren. Het schilderij wordt omlijst door Japanse kalligrafie en golven in de stijl van Hokusai. Het werk pleit openlijk voor veilige seks, maar suggereert subtieler dat de aids-crisis geen geografische of seksuele grenzen kent.