Ryan Gander De Gelukkige Prins

“Hoog boven de stad, op een hoge zuil, stond het standbeeld van de Gelukkige Prins. Hij was geheel verguld met dunne blaadjes fijn goud, had twee heldere saffieren als ogen en een grote rode robijn schitterde op zijn zwaardgreep.” Zo begint het bekendste kinderboek van de beroemde schrijver Oscar Wilde (1854-1900). Het is dan ook niet verwonderlijk dat de Britse kunstenaar Ryan Gander (geb. 1976, Chester, Engeland) zich voor zijn eerste openbare opdracht heeft laten inspireren door het verhaal van een betoverd monument. Gander onderzoekt in zijn werk vaak de wisselwerking tussen taal, verbeelding en kunst. Hier heeft hij de laatste, cruciale momenten uit Wildes verhaal, waarin het standbeeld wordt vernietigd, opnieuw vormgegeven. Geholpen door een vriendelijke zwaluw heeft de prins al zijn juwelen en verguldsel weggegeven om het lijden van de armen in de stad te verlichten. Wildes ontblote metalen standbeeld, dat niet langer indrukwekkend is voor de stadsbestuurders, wordt omgesmolten.

In Gander's versie lijkt het standbeeld van steen te zijn; de gevallen zwaluw en het onverwoestbare hart van de prins liggen te midden van het puin. Bij nadere beschouwing zien we dat de 'ruïne' één massief object is: een sculptuur van een ruïne. Op deze manier functioneert het als een plastic speelgoedruïne, tegelijk beschrijvend en ronduit kunstmatig. Gander's ironische evocatie van Wilde's verhaal resoneert nog steeds in onze eigen tijd van economische ongelijkheid. Tegelijkertijd biedt het een hedendaagse benadering van beeldhouwkunst, waarin de rol van het openbare monument een open vraag blijft.

Ryan Gander: De Gelukkige Prins is samengesteld door Nicholas Baume.