Franz West Het ego en het id

THet ego en het id Dit is de nieuwste en tot nu toe grootste aluminium sculptuur van de internationaal geprezen kunstenaar Franz West. Het werk, dat maar liefst zes meter hoog is, bestaat uit twee vergelijkbare maar toch verschillende, felgekleurde, abstracte vormen die in elkaar overlopen: de ene felroze en de andere afwisselende blokken in blauw, groen, oranje en geel. De vormen buigen aan de onderkant omhoog en vormen krukjes, die voorbijgangers uitnodigen om te stoppen, plaats te nemen en direct met het kunstwerk in interactie te treden. Voor West (geb. 1947, Wenen, Oostenrijk) is de sculptuur pas echt compleet als de kijker er interactie mee aangaat. Het ego en het id Dit sluit aan bij de overkoepelende wens van de kunstenaar om sociale omgevingen te creëren voor het bekijken van kunst, waarbij hij zijn kenmerkende combinatie van speelsheid en monumentaliteit gebruikt.

Speciaal gemaakt voor Wests eerste uitgebreide Amerikaanse retrospectieve tentoonstelling afgelopen najaar in het Baltimore Museum of Art. Het ego en het id De voorstelling ontleent zijn naam aan een van Sigmund Freuds bekendste teksten, waarin hij de strijd van het ego met drie krachten onderzoekt: het id, het superego en de buitenwereld. Deze openluchtpresentatie versterkt de verbinding tussen het werk van West en dat van Freud, waardoor deze krachten samensmelten met de straten van New York City als achtergrond.

West begon zijn carrière halverwege de jaren zestig in Wenen, tijdens de hoogtijdagen van het lokale Actionisme. Zijn vroegste sculpturen, performances en collages waren een reactie op deze beweging, waarin kunstenaars zich bezighielden met radicaal publiek gedrag om de passiviteit in de kunstwereld te doorbreken. Begin jaren zeventig begon West met het maken van een serie kleine, draagbare sculpturen genaamd "Adaptives" ("Paßstücke"). Het ego en het id Het is in veel opzichten een uitvergrote versie van een Adaptive. De sculptuur staat ook in direct verband met de meubelinstallaties van de kunstenaar, die galerieën, musea en openbare ruimtes transformeren in lounge-achtige omgevingen. West heeft de correlatie tussen zijn gipsen objecten en meubelinstallaties beschreven als een manier om dromen op aarde te brengen: "De Adaptives zouden de droom zijn en de stoelen en tafels de aarde."