Dina Bursztyn Telepathische brievenbus en migrantenbrieven

Dina Bursztyn's Telepathische brievenbus en migrantenbrieven bestaat uit drie afzonderlijke keramische elementen: een vrijstaande Telepathische brievenbus, vijf grote plaquettes (de Migrantenbrieven), en vijf kleine plaquettes (“zegels”). Bursztyns fantastische en surrealistische brievenbus staat op de stoep bij de ingang van Hostos Community College. De brieven en zegels zijn bevestigd aan de nabijgelegen buitenmuren van het College, op verschillende hoogtes geplaatst, wat hun telepathische reis suggereert.

De post vormt een belangrijke schakel tussen recente immigranten en hun familie en vrienden in het buitenland. Telepathische brievenbus belichaamt hun wens naar directe communicatie. Gesneden en beschilderd op de Brievenbus zijn tekst en beeld die de melancholie van de scheiding uitdrukken. Sommige van de Migrantenbrieven Sommige postzegels tonen culturele en spirituele tradities van Latijns-Amerika, terwijl andere de zich ontwikkelende folklore van de 'illegale immigrant' in de Verenigde Staten weergeven. De tekst, zowel in het Spaans als in het Engels, wordt niet als een doorlopend verhaal gepresenteerd, maar in een niet-chronologische volgorde, zodat elke kijker de tekst zelf kan invullen. Post met hun eigen verhaal.

Bursztyn (geb. 1948, Argentinië) voelde zich tot dit werk aangezet, niet alleen door haar ervaring als immigrant uit Latijns-Amerika, maar ook door de behoefte om de vergelijkbare ervaringen en emoties aan te kaarten van de vele immigranten die in de omliggende wijken van de South Bronx woonden.

De kunstenaar is van mening dat deze bewoners gemarginaliseerd zijn binnen de Noord-Amerikaanse cultuur. Telepathische brievenbus en migrantenbrievenBursztyn geeft stem aan hun Latino-identiteit en verwoordt een aantal van hun gevoelens. Hoewel het kunstwerk specifiek ingaat op een Latino-ervaring, is het gemakkelijk te begrijpen voor immigranten van andere nationaliteiten, evenals voor iedereen die van huis en geliefden is gescheiden. Dit project, bestaande uit keramische maskers die op de gevels van sociale huurwoningen in New York City zijn geplaatst, was bedoeld om stedelijke gentrificatie aan de kaak te stellen en tegelijkertijd het concept van fatsoenlijke huisvesting uit te breiden met de culturele rijkdom van de bewoners van het gebouw en hun buurt.