Jules Allen Openbare foto's

Jules Allen (geb. 1947, San Francisco, CA) presenteert een serie van vier foto's in de reclameruimtes van bushokjes in Harlem. Alle vier de beelden tonen de ervaring van het leven in de binnenstad, waarbij vaak objecten zoals hoeden als fotografische indicatoren worden gebruikt, specifiek voor het openbare leven en de cultuur van Afro-Amerikanen in de stad, en meer in het algemeen voor de universele menselijke ervaring. Elk van de vier beelden wordt vergezeld door een poëtische tekst, geschreven door dichter Wayne Providence in samenwerking met de kunstenaar. Providence's tekst verwijst op een of andere manier naar het beeld waarmee deze is gekoppeld.

Het project is voortgekomen uit de Public Art FundDe stadsbrede tentoonstelling van 1990, getiteld "PSA: PUBLIC SERVICE ART", gaf hedendaagse kunstenaars zoals Barbara Kruger en de samenwerkingsgroep Gran Fury de opdracht om posters voor bushokjes te ontwerpen die een reeks actuele maatschappelijke thema's aankaartten, zoals aids en abortusrechten. Daarnaast ontwierpen de Guerrilla Girls een billboard voor dit project met de Mona Lisa, met een vijgenblad over haar mond. Dit werk ging over reproductieve rechten en kunstcensuur.

Allen omschreef het doel van het werk als het weergeven van “een cultuur, deze fotograferen en [en] deze laten blijken door middel van gedrag (een klinische benadering)”. Er zijn veel thema's of personages die men kan kiezen om het punt te focussen, te benaderen en/of te illustreren. Hier heb ik 'hoeden' gekozen... als visuele metafoor. Vaak worden voedsel, religie, muziek en land als thema's gebruikt om cultuur uit te beelden. Hoeden verwijzen echter op een meer specifieke manier naar cultuur; een cultuur die tegelijkertijd persoonlijk en algemeen is. Een psyche die zich uitstrekt over zowel het onbewuste als het universele bewustzijn. De keuze voor hoeden als symbool van de mensheid is een logische. Het is een universeel symbool dat door iedereen wordt begrepen.

“De gevoeligheid van de beelden komt tot uiting in gebaren en omgeving. De gebaren van de geportretteerden zijn gebaseerd op funk, ritme, de stedelijke en Afro-Amerikaanse cultuur. . . . een recente visie.”