Liz Craft, Isidro Blasco, peter gould, Elke Lehmann, Franco Mondini-Ruiz Parklife

Parklife MetroTech zet hiermee haar inzet voort om het werk van opkomende New Yorkse kunstenaars te ondersteunen. Elk jaar worden kunstenaars gevraagd om te reageren op de Commons, de openbare ruimtes rondom het levendige centrum van MetroTech Center en Brooklyn Polytechnic. De kunstenaars die voor de tentoonstelling van dit jaar zijn geselecteerd – Isidro Blasco, Liz Craft, Peter Gould, Elke Lehmann en Franco Mondini-Ruiz – hebben elk nieuw werk gecreëerd dat inspeelt op de landschappelijke omgeving.

Isidro Blasco, Na het einde
Voor de lobby van One MetroTech Center transformeert Isidro Blasco (geb. 1962, Madrid, Spanje) het idee van een 'boomhut' tot een letterlijk project. Hij heeft de vorm van een boom als basis genomen en de stam, takken en het bladerdak vervangen door grenenhouten panelen en foto's van verschillende kamers in zijn appartement. Hij onderzoekt de grenzen van de alledaagse ruimte. Na het einde Het ontleedt het vertrouwde en herbouwt het tot een barokke visuele ervaring, die een dramatisch contrast vormt met de gladde marmeren muren en vloeren van MetroTech One. Spontaan en krachtig, de lijnen van Na het einde De beweging beweegt omhoog en rondom, waardoor meerdere vergezichten en een samenhangende compositie ontstaan.

Liz Craft, Lasso van de Liefde
Lasso van de LiefdeHet kunstwerk, een bronzen sculptuur, is kenmerkend voor Liz Crafts speelse maar toch bekwame benadering van kunst. Craft (geb. 1970, Los Angeles, CA) creëerde een dik touw dat vanuit de opgerolde basis omhoog loopt en een lasso-lus vormt; hieraan hangen twaalf levensgrote bedeltjes. Elk bedeltje vertegenwoordigt een ander sterrenbeeld – de Tweelingen, de Stier, de Maagd, enzovoort. Het kunstwerk is volledig van brons gemaakt. Lasso van de Liefde Het touw reikt zes voet de lucht in, een paradoxaal verticale positie voor een stuk touw. Het verwijst naar astrologie, psychedelische esthetiek en kinderspeelgoed. Lasso van de Liefde Het is een omgekeerde kijk op de kosmos, wat aanleiding geeft tot speculaties over de vraag of Crafts betoverende werk naar boven reikt of van bovenaf is neergedaald.

Peter Gould, De Kromme Mijl
Na meerdere bezoeken aan MetroTech merkte Peter Gould (geb. 1968, Woodland, CA) een onverhard wandelpad op dat dwars door een gazon liep, niet ver van de verharde wandelpaden in de Commons. De Kromme MijlGould heeft deze tamelijk alledaagse interactie met de natuur – het dagelijkse voetverkeer van mensen die over het gazon rennen – uitvergroot door het nonchalant betreden pad te transformeren tot een volledig aangelegd element. Zijn kronkelende pad is bedekt met wit grind, heeft een hek in ranchstijl met pastelkleurige details, nieuwe struiken, een loopbrug en een poort. Hoewel functioneel, is deze 'verbeterde' doorgang een kleurrijke variatie op de aangelegde omgeving van de Commons, die bezoekers ertoe aanzet een vertrouwde plek opnieuw te beleven.

Elke Lehmann, Zwart-witte boom
Bij Zwart-witte boomIn een locatiegebonden project in het MetroTech Center heeft Elke Lehmann (geb. 1966, Trier, Duitsland) zich gericht op één enkele boom, een van de tientallen bomen die de rand van de Commons sieren. Lehmann maakte zwart-witfotografische reproducties van de bladeren van de boom, waarbij ze de bladeren zorgvuldig uitsneed en aan elk blad een draadsteel bevestigde. In de herfst, voordat de bladeren beginnen te vallen, wordt elk natuurlijk blad aan de boom gekoppeld aan een zwart-witkopie, waardoor bladclusters ontstaan ​​die lijken op röntgenfoto's van het echte blad. Naarmate de natuurlijke bladeren vallen, zullen de reproducties steeds dominanter worden en in de wintermaanden zal de boom een ​​schaduwversie van zichzelf zijn, alleen bedekt met kleurloze bladeren.

Franco Mondini-Ruiz, Polvo en el Viento (Stof in de wind)
Franco Mondini-Ruiz (geb. 1961, San Antonio, TX) heeft voor de lobby van MetroTech Center One het volgende gecreëerd: Polvo en el Viento (Stof in de wind)In samenwerking met een lokale Peruaans-Ecuadoriaanse band maakte hij een levensgroot, fotografisch uitgesneden beeld van een Andesfluitband tijdens een concert. Gedurende drie dagen begin september... Polvo en el Viento De tweedimensionale kartonnen figuur toerde door New York City en was kort te zien op Times Square, Astor Place, in de galeriewijk Chelsea en elders. Tijdens die tijd konden bezoekers die de figuur naderden een opname horen van de band Agua Clara, die hun versie van populaire nummers speelde, zoals die van Kansas. Stof in de wind en Frank Sinatra's My WayMondini-Ruiz speelt in op het feit dat dit soort bands soms alomtegenwoordig lijken en verkent op humoristische en boeiende wijze kunst en maatschappelijke vraagstukken, zoals culturele globalisering en toe-eigening, politieke correctheid, hoge versus lage kunst en de recente geschiedenis van Latijns-Amerika.