Linda Nishio Berichten aan het publiek: Concurrent

De 30 seconden durende computeranimatie van Linda Nishio begint met witte letters van 15 meter hoog die "meet-sue-BEE'-she" spellen. De boodschap, op een rode achtergrond en omlijst door rode, witte en blauwe randen, verdwijnt snel. Met tussenpozen van drie seconden volgen vijf extra, fonetisch aangepaste spellingen van bekende Japanse bedrijfsnamen, waaronder bekende fabrikanten van videogames, films, elektronica en auto's. De laatste vier frames van Nishio's boodschap bieden een aanwijzing voor de fonetische puzzel met zowel de fonetische (KNEE'-sheo-oh) als de correcte spelling van de naam van de kunstenaar.

In ConcurrentNishio (geb. 1952) streeft ernaar de machtsverhoudingen te herstellen tussen wat zij beschrijft als "het vervreemde individu en de machtige onderneming". Nishio's strategie is om de bedrijfsidentiteit te ondermijnen om zo een machtspositie te verwerven. Ze begint met het satiriseren van de bijna universele gewoonte om de familienaam als bedrijfsnaam te gebruiken en zet haar naam naast die van bekende, maar anonieme, Japanse bedrijven zoals Fuji, Toyota, Mitsubishi, Nissan, Sony en Nintendo.

Nishio stelt: "Het individu heeft altijd een achterstand gehad ten opzichte van bedrijven vanwege het gebrek aan toegang tot de media." Ze zet haar campagne van wedijver voort door haar "concurrenten" de naamsbekendheid te ontnemen. In plaats van elke bedrijfsnaam correct te spellen, transformeert Nishio de bekende logo's in scheve, opzettelijk belachelijke, fonetische spellingen. Fuji wordt "FOO-gee", Sony wordt "SO'-knee", Nissan wordt "KNEE'sahn", Nintendo wordt "nen-ten-DOUGH", Toyota wordt "tow-YO'taah" en Mitsubishi wordt "meet-sue-BEE'-she".

Hoewel Nishio's fonetische analyse altijd de integriteit van de daadwerkelijke Japanse uitspraak behoudt, weet ze een gevoel van buitenlandse oorsprong te suggereren door namen te gebruiken die op het eerste gezicht onzinnig en vreemd klinken. En hoewel ze haar eigen naam aan dezelfde fonetische analyse onderwerpt, is Nishio uiteindelijk de winnaar – haar naam is de enige die met een niet-fonetische, correcte spelling wordt aangeboden. Op deze manier doet Nishio de machtsverhoudingen in haar voordeel doorslaan en maakt ze ons tegelijkertijd bewust van hoezeer de namen van deze buitenlandse fabrikanten de afgelopen jaren in onze taal zijn geïntegreerd.

Mberichten aan het publiek vormde een belangrijk onderdeel van de Public Art FundDe tentoonstelling, die liep van 1982 tot 1990, toonde een reeks projecten van kunstenaars die speciaal voor het Spectacolor-bord op Times Square waren gemaakt.

Zoals Russell Miller van een krant in Ohio schreef: Het Toledo-blad Zoals hij in zijn artikel van 19 februari 1984 uitlegde: "Elke maand presenteert een andere kunstenaar een animatie van 30 seconden op het Spectacolor-lichtbord – een 800 vierkante meter groot scherm met 8,000 rode, witte, blauwe en groene lampen van 60 watt die het uitzicht op Times Square domineert. De spot wordt meer dan 50 keer per dag herhaald gedurende twee weken, ingeklemd tussen computergeanimeerde reclamespots van 20 minuten."

“Jane Dickson, een schilderes, werkte voor Spectacolor, Inc. als reclameontwerper en computerprogrammeur toen ze drieënhalf jaar geleden voor het eerst op het idee kwam om het lichtbord te gebruiken voor het tentoonstellen van niet-commerciële kunst.

'Ik heb die titel zelf gekozen,' zei ze. Berichten aan het publiek'Omdat ik dacht dat dit project een enorm propagandapotentieel had.' Het bord, merkte ze op, werd regelmatig gebruikt voor 'commerciële propaganda'.

“Dickson zocht hulp bij de Public Art Fundeen organisatie die hier gevestigd is en zich inzet om kunst uit de galerieën te halen en in de straten en parken van de stad te plaatsen.”

Projectdirecteur van de Public Art Fund Jessica Cusick legde uit: "We proberen kunst te maken die actueel is, een boodschap uitdraagt, visueel krachtig is en de dunne lijn tussen beeldende kunst en commerciële kunst probeert te verkennen."