Alice Channer, ROTSVAL (2015)
Om de zeven sculpturen te creëren waaruit ze bestaan ROTSVAL In 2015 scande de kunstenaar digitaal een stuk betonpuin en gebruikte computersoftware om het 3D-beeld uit te rekken en de gegoten 'rotsen' in beton, aluminium en Cortenstaal te vergroten. Hoewel levensecht, zijn de resulterende vormen volledig machinaal vervaardigd, waarbij de sporen van het digitale graveermechanisme zichtbaar zijn op het gegolfde oppervlak van elke sculptuur.
Lothar Hempel, BEVROREN (2015)
BEVROREN (2015) weerspiegelt Hempels interesse in de invloed van tijd op geheugen en beeldcultuur. De afbeelding van de skateboardende vrouw op de sculptuur, die op boomhoogte hangt, lijkt uit de jaren 1970 te stammen, maar is afkomstig van een hedendaagse online bron. In combinatie met het bekende draaiende regenboogwiel, dat een computerfout aangeeft, stelt het werk de vraag naar de evoluerende aard van het geheugen in onze technologisch gemedieerde omgeving. Kan een herinnering in de tijd worden bevroren door de camera, ons bewustzijn of zelfs digitale vertraging? Hoe lang zal ze blijven bestaan?
Jon Rafman, (Curveman Carrara) en (Elegante Carrara), 2015
In de serie “New Age Demanded”, die onder andere (Curveman Carrara) en (Elegante CarraraIn zijn werk uit 2015 heeft Rafman de vorm van een traditionele Grieks-Romeinse buste digitaal gemanipuleerd. Voor elk van deze sculpturen creëerde Rafman eerst een virtuele versie van een buste en vervormde hij de vorm ervan digitaal. In het verleden werden marmeren bustes uitsluitend met de hand gebeeldhouwd, maar Rafman heeft een computergestuurd industrieel gereedschap gebruikt om deze vormen te beeldhouwen, waarbij hij de vertrouwde vorm van de figuur maskeert met zijn eigen digitale ontwerp. Rafman richt zich op de virtuele wereld en belicht de paradoxen van het moderne leven door klassieke elementen te verweven met moderne technologie in werken die tegelijkertijd monumentaal en gezichtsloos, vertrouwd en vreemd zijn.
Amanda Ross-Ho, Het karakter en de vorm van verlichte objecten (gezichtsherkenning), 2015
Het karakter en de vorm van verlichte objecten (gezichtsherkenning)Het werk uit 2015 is een driedimensionaal tableau dat een afbeelding nabootst uit een vroeg fotografiehandboek. Deze versie, een variatie op een eerder werk van de kunstenaar, zet zijn onderzoek naar fotografie voort en reflecteert op de digitale nawerking van kunst in de openbare ruimte. De centrale vorm van het tableau is een vrouwelijke mannequin, waarvan de gelaatstrekken onbedoeld de gezichtsherkenningssoftware activeren die alomtegenwoordig is in onze sociale netwerken. Ross-Ho erkent de "intelligentie" van de cameralens en plaatst een neon vierkantje tegen het gezicht van de mannequin, waarmee hij de aandacht vestigt op dit virtuele kader.
Henk Willis Thomas, Vrijheid (2015)
Vrijheid (2015) is een levensgroot, met snoep bekleed bronzen beeld, gebaseerd op een gevonden foto uit 1986 van een Harlem Globetrotter. Hij laat een basketbal op zijn vinger draaien, net als het Vrijheidsbeeld dat op de achtergrond van de foto te zien is. In een digitaal tijdperk waarin elektronische apparaten onze kijkervaringen beïnvloeden, nodigt de driedimensionale arm, afkomstig van de foto, de kijker uit om na te denken over de kadrering en context van de beelden die ons omringen.
Timur Si-Qin, Monument voor de Exaptatie
De titel van het werk, Monument voor de ExaptatieDit verwijst naar een evolutionaire verschuiving, die Timur Si-Qin vergelijkt met veranderingen in ons gedrag ten opzichte van beeldcultuur en branding in het digitale tijdperk. Deze drie sculpturen nemen de vorm aan van een archetypische reclameruimte – een ruimte die je bijvoorbeeld bij de ingang van een winkelcentrum of autodealer zou kunnen vinden – en hun concave vormen zorgen er opzettelijk voor dat het oog een paar seconden langer op het beeld blijft hangen. Deze hedendaagse totems worden op een bijna ceremoniële manier tentoongesteld in City Hall Park en tonen verschillende varianten van Si-Qins kenmerkende vredeslogo. In plaats van te dienen als platform voor reclame, functioneren de objecten als een toekomstig monument voor het visuele landschap van vandaag.
Artie Vierkant, Afbeeldingsobjecten
De sculpturen, digitale kunst en video's van Artie Vierkant onderzoeken de aard van intellectueel eigendom, commercialisme en online distributie. In zijn serie "Image-Objects"—waaraan de tentoonstelling haar titel ontleent—bewerkt hij foto's van zijn tentoonstellingen, waarbij hij de fysieke objecten omzet in digitale beelden. Hiermee onderzoekt hij de transformatie en reproduceerbaarheid van digitale beelden.
Elk werk begint als een digitaal bestand, genoemd naar de datum en tijd van de bronafbeelding. Deze bestanden worden vervolgens afgedrukt op Dibond en uitgesneden om fotografische beelden te creëren die de diepte en aanwezigheid van een sculptuur benaderen. Telkens wanneer de werken officieel worden gedocumenteerd, worden de nieuwe beelden bewerkt om een versie van het werk te creëren die steeds verder afwijkt van een weergave van het oorspronkelijke fysieke object. Dit nieuwe Image Object – Vierkants eerste buitenwerk – vertaalt het fotografische proces naar een driedimensionale vorm door digitaal bewerkte beelden direct op een grote stalen kubus te printen. De visuele kloof tussen de vorm en de afgedrukte beelden onderzoekt de flexibiliteit van perceptie en visie. Dit is met name het geval in Vierkants interventie na de opening met de documentatiebeelden van het werk, die worden verspreid onder de pers en op internet. Public Art Fund website, samen met foto's die kijkers tijdens de uitzending hebben gemaakt.
