Christian de Vietri, Michael DeLucia, Matt Irie, Dominick Talvacchio, Natasha Johns-Boodschapper, Johannes VanDerBeek Dubbele blik

Met vijf nieuwe werken van zes opkomende kunstenaars. Dubbel nemen Het project viert het merkwaardige boven het comfortabele, het vreemde boven het eenvoudige en het mysterieuze boven het alledaagse. De werken zijn ontworpen met de specifieke omstandigheden van de locatie in gedachten. Elke kunstenaar heeft een element van de bestaande architectuur of omgeving genomen en dit onderworpen aan een proces van modificatie of metamorfose. De werken spelen met fantasie en illusie om een ​​verschuiving in perceptie teweeg te brengen en een soort fata morgana te creëren. Niets is wat het lijkt: een gaashek lost op in pixels, een kampvuur verlangt naar zijn vlam, een lantaarnpaal buigt, buiten is binnen en een geest loert.

Christian de Vietri, The Gathering
Christian de Vietri (geb. 1981, Kalgoorlie, Australië) zoekt naar momenten van verwondering zoals die zich voordoen in de materiële wereld. Vaak gebruikt hij een kinderlijke speelsheid om de materialiteit van objecten te onderzoeken en keert hij traditionele gedragspatronen en vormkenmerken om. Een vreugdevuur roept een veelheid aan connotaties op, van feestelijk tot sinister. De bedoeling ervan kan sterk verschillen, maar de structuur en functie blijven altijd hetzelfde: het vreugdevuur is het middelpunt waaromheen gemeenschappen samenkomen. The Gathering De Vietri's kenmerkende gevoel voor afwerking en vakmanschap komt tot uiting in deze ultieme, vergankelijke constructie. Individueel gegoten aluminium takken en boomstammen worden in een geordende stapel gelegd om een ​​bijna twee meter hoog vreugdevuur te vormen. De sculptuur is, inherent aan het creatieproces, zowel een proloog als een epiloog op het vuur. The Gathering Het lijkt te wachten op zijn vonk, maar in werkelijkheid is die vonk al gedoofd.

Michael DeLucia, Zonder titel (hekken)
Michael DeLucia (geb. 1978, Rochester, NY) gebruikt alledaagse voorwerpen om de aard van abstractie te onderzoeken. Piepschuim, winkelwagens, dweilen, vuilnisbakken en – in dit geval – een gaashekwerk fungeren als materialen om de vorm te bepalen. Zonder titel (hekken) Het kunstwerk is opgebouwd uit 13 panelen van standaard gaashekwerk met een tussenruimte van 23 centimeter (9 inch), die samen een minimalistische kubus van 3,6 meter (12 voet) vormen. De overlappende lagen creëren een moirépatroon, dat de ruimte binnen de kubus activeert en de wens opwekt om het werk vanuit verschillende hoeken te bekijken. Door de verschuiving van de rasterlijnen tijdens beweging lijkt het ontwerp geanimeerd. Het kunstwerk transformeert voortdurend. Zonder titel (hekken) verdampt tot minuscule kleurblokjes en vormt zo een portaal naar een abstracte ruimte.

Matt Irie en Dominick Talvacchio, Lantarenpaal
Matt Irie (geb. 1977, Fort Wayne, IN) en Dominick Talvacchio (geb. 1976, Philadelphia, PA) werken sinds 2002 samen. Hun werk, dat zich uitstrekt over diverse media, onderzoekt het idee dat niets permanent is, maar alles in beweging en veranderlijk is. Hun intentie is om de dunne lijn te bewandelen tussen het gewone en het buitengewone, en het mogelijke en het onmogelijke, zoals het geval is met... LantarenpaalLangs een rij lantaarnpalen lijkt er eentje op mysterieuze wijze te zijn bezweken, door zijn eigen gewicht te zijn omgebogen. De stalen lantaarnpaal is ingestort op het gazon en vormt een grote krater in de grond, wat doet denken aan een fenomenaal evenement. Hoewel onmogelijk verbogen, functioneert hij wonderbaarlijk genoeg nog steeds als lamp. De herinterpretatie van dit alledaagse object door de kunstenaars laat het functioneren op een manier die de verwachtingen overstijgt, waarbij de nadruk ligt op de buigzaamheid in plaats van de stabiliteit.

Natasha Johns-Boodschapper, Deze kant binnen
Het werk van Natasha Johns-Messenger dwingt de kijker om de ruimte te ervaren in plaats van er alleen maar naar te kijken. Voor de lobby van One MetroTech Center creëert ze een visuele onmogelijkheid. Johns-Messenger (geb. 1970, Australië) heeft twee vrijstaande architectonische constructies gebouwd. Beide zijn gemaakt van hout, perfect symmetrisch aan de strakke lijnen van de ruimte en geschilderd om op te gaan in de marmeren muren. De esthetisch ambigue structuren bevatten een visueel speelveld. Strategisch geplaatste verborgen spiegels misleiden het oog; in plaats van een binnenruimte te zien, wordt de kijker geconfronteerd met een buitenruimte. Het lijkt een eindeloze tunnel naar een andere locatie. Deze kant binnen is een visueel circuit dat leidt naar een onbereikbare buitenwereld.

Johannes VanDerBeek, Pelgrimsgeest
Johannes VanDerBeek (geb. 1982, Baltimore, MD) creëert complexe, arbeidsintensieve experimenten met materialiteit en ambacht, waarbij hij vaak het onderscheid tussen verleden, heden en toekomst vervaagt. PelgrimsgeestVanDerBeek wekt de sensatie van een tijdreis op door twee verschillende beelden uit twee verschillende tijden over elkaar heen te leggen. De kunstenaar heeft een fantastische maar realistische visie op een geest gecreëerd. Het werk, dat een verschijning uit de Amerikaanse geschiedenis oproept in Downtown Brooklyn, neemt de gedaante aan van een pelgrim met een houten been, gedeeltelijk bedekt met een laken als een lang vergeten aandenken. De kunstenaar heeft de aluminium sculptuur beschilderd met een trompe-l'oeil-techniek om details van de identiteit van de figuur te laten samensmelten met die van het omringende landschap. De vorm, die zowel letterlijk als figuurlijk als een geest verschijnt, lijkt te verdwijnen afhankelijk van het gezichtspunt van de kijker.