Cory Arcangel, Korakrit Arunanondchai, Brian Bress, Sue de Beer, Mary Reid Kelley en Patrick Kelley, Heather Phillipson, Martine Syms, Meriem Bennani, Kate Cooper, Cécile B. Evans, GCC, Agnieszka Polska, Tabor Robak, Jacoby Satterwhite, Hayal Pozanti, Lucas Blalock, Awol Erizku, Ed Fornieles, David Horvitz, Britta Thie, Hannah Whitaker, Casey Jane Ellison Reclameblok

Onze wereld wordt in toenemende mate gevormd door de weergave van visuele informatie. Digitale reclame is naadloos geïntegreerd in zowel de publieke als de private sfeer, terwijl communicatiemiddelen, van sociale media tot de smartphone, de manier waarop we over onze virtuele en fysieke wereld denken, hebben veranderd. ReclameDe tentoonstelling, die zich over de hele stad uitstrekt, presenteert 23 kunstenaars die platformspecifieke onderbrekingen hebben gecreëerd binnen de reclamecycli van enkele van de meest zichtbare en technisch geavanceerde digitale schermen van New York City. Deze omvatten een groot billboard op Times Square; de ​​"Oculus" van het Barclays Center, een 360-graden LED-scherm in Prospect Heights; 19 digitale schermen in het Westfield World Trade Center in Lower Manhattan; honderden LinkNYC-kiosken in alle vijf stadsdelen; en PublicArtFund.org, waar het werk als een pop-up "advertentie" zal worden ingebed.

Reclame put inspiratie uit de baanbrekende tentoonstellingsreeks van de organisatie. Berichten aan het publiek, dat van 1982 tot 1990 te zien was op het 800 vierkante voet grote, geanimeerde Spectacolor-lichtbord op Times Square. Op vergelijkbare wijze verstoorde het de dagelijkse stroom van reclame, maar weerspiegelde het de huidige visuele verzadiging van digitale schermen. De kunstenaars in Reclame Zij vertegenwoordigen een nieuwe generatie die in de digitale media werkt aan interventies die resoneren met onze huidige wereld. De diverse opdrachten weerspiegelen en beantwoorden thema's die relevant zijn voor onze huidige tijd: de verschuivende opvattingen over online en offline sferen en de verspreiding van beelden, evenals de alomtegenwoordigheid van reclame en de macht ervan om de politieke, sociale en persoonlijke sferen van de samenleving te beïnvloeden.

Reclame is Public Art FundHet is de grootste groepstentoonstelling tot nu toe en de eerste keer dat er tegelijkertijd werk te zien is in alle vijf stadsdelen van New York.

Een selectie van werken is te bekijken op Google Cultural Institute. Klik hier.

Reclame is samengesteld door Public Art Fund Adjunct-conservatoren Emma Enderby en Daniel S. Palmer.

UITGELICHTE KUNSTENAARS & SITES:
Times Square: Cory Arcangel, Korakrit Arunanondchai, Brian Bress, Sue de Beer, Mary Reid Kelley en Patrick Kelley, Heather Phillipson en Martine Syms

De "Oculus" van het Barclays Center: Meriem Bennani, Kate Cooper, Cécile B. Evans, GCC, Agnieszka Polska, Tabor Robak en Jacolby Satterwhite

Westfield World Trade CenterHayal Pozanti

LinkNYC's Link-kioskenLucas Blalock, Antoine Catala en Gabriel Kahan, Awol Erizku, Ed Fornieles, David Horvitz, Britta Thie en Hannah Whitaker

PublicArtFund.orgCasey Jane Ellison

DE TENTOONSTELLING BEZOEKEN
Reclame was te zien van 6 februari tot en met 5 maart 2017.

Het reclamebord op Times Square bevond zich op de zuidoostelijke hoek van 47th Street en 7th Avenue. Er werden elke 5 tot 7 minuten video's van 15 seconden vertoond, met elke dag van de week een andere artiest. (Zie onderstaand schema.)

De "Oculus" van het Barclays Center bevindt zich op 620 Atlantic Avenue, op de kruising van Atlantic Avenue en Flatbush Avenue in Brooklyn. Gedurende de laatste 45 seconden van elk half uur (6:59.15–6:59.45, 7:29.15–7:29.45, 7:59.15–7:59.45, enz.) werden dagelijks video's van 30 seconden vertoond, waarbij elke dag van de week een andere kunstenaar te zien was.

Westfield World Trade Center is gevestigd aan 185 Greenwich Street in Manhattan, in het World Trade Center-complex. De 10 seconden durende video van Hayal Pozanti werd elke 100 seconden gelijktijdig vertoond op alle 19 schermen van het complex.

De vijf belangrijkste kruispunten waar de LinkNYC-kiosken de kunstwerken dagelijks tussen 17.00 en 19.00 uur prominent tentoonstelden, zijn: 86th Street & 3rd Avenue; 14th Street & 8th Avenue; Bowery van Houston Street tot Delancey Street; Frederick Douglas Boulevard (van 123rd Street tot 125th Street); en 34th Street & 6th Avenue (Herald Square). De kunstwerken werden ook willekeurig verspreid over het LinkNYC-netwerk in alle vijf stadsdelen van New York City gedurende de dag getoond, en elke dag van de week was er een andere kunstenaar te zien. (Zie onderstaand schema.)

Op PublicArtFund.org is het werk van Casey Jane Ellison 24 uur per dag te bekijken, samen met de overige digitale video's, afbeeldingen en tentoonstellingsdocumentatie.

Cory Arcangel (Zondagen / Times Square)
(geboren in 1978 in Buffalo, New York; woont en werkt in New York City, New York, en Stavanger, Noorwegen)

Arcangel Surfware Times Square Video, 2017
HD-video
Met dank aan Arcangel Surfware

Cory Arcangels veelzijdige artistieke benadering komt tot uiting in muziek, film, schilderkunst, performance, uitgeven, programmeren en het manipuleren van videogames, evenals in het toe-eigenen en bewaren van digitaal materiaal. Zijn interesse in de taal en cultuur van het internet heeft hem ertoe gebracht Arcangel Surfware op te richten, een kleding- en lifestylemerk en uitgeverij in samenwerking met de wereldwijde merchandisegigant The Bravado Group, een divisie van Universal Music Group. Deze reclamespot brengt een duidelijke boodschap over met zijn comfortabele sokken en joggingbroek met logo: Arcangel Surfware-producten bevatten alles wat je nodig hebt om de hele dag in bed te chillen en comfortabel op het internet te surfen.

Korakrit Arunanondchai (Donderdag / Times Square)
(geboren in 1986 in Bangkok, Thailand; woont en werkt in New York City, NY, en Bangkok)

Wat scheidt ons van alles wat ooit in deze wereld heeft bestaan?, 2017
HD-video
Met dank aan de kunstenaar, CLEARING New York/Brussel en Carlos/Ishikawa Londen

Om de duizelingwekkende wereld te ervaren en op te gaan in het licht., 2017
HD-video
Met dank aan de kunstenaar, CLEARING New York/Brussel en Carlos/Ishikawa Londen

Fluister mij het refrein voor de nieuwe wereld toe., 2017
HD-video
Met dank aan de kunstenaar, CLEARING New York/Brussel en Carlos/Ishikawa Londen

Korakrit Arunanondchai combineert stijlen en verwijzingen uit de Thaise popcultuur met canonieke kunst uit de kunstgeschiedenis en creëert installaties, video's en performances die de effecten van imperialisme, toerisme en het idee van authenticiteit ter discussie stellen.

Voor Times Square creëerde Arunanondchai drie video's die achter elkaar of afzonderlijk bekeken kunnen worden. De werken nemen ons op poëtische wijze mee op een reis tussen Thailand en New York, met vignetten van de grootouders van de kunstenaar en protesten na de verkiezingen. De tegenstellingen in de video's – jeugd en ouderdom, verleden en heden, hoop en verlies, geluk en pijn – herinneren ons op aangrijpende wijze aan de complexe, tragische, maar ook prachtige aard van het leven.

Meriem Bennani (Zaterdag / Barclays Center)
(geboren in 1988 in Rabat, Marokko; woont en werkt in Brooklyn, New York)

Jouw Jaar door Fardaous Funjab, 2017
Digitale video
Met Aisha Bint Gladys en Nazia Malik; make-up door Yasmeen Ibrahim; aanvullende 3D-modellering door Salim Bayri; grafisch ontwerp door Ghazaal Vodjani. Met dank aan de kunstenaar en SIGNAL.

Het nieuwe kunstwerk van Meriem Bennani voor het "Oculus"-scherm van het Barclays Center is een reclame voor een fictieve lijn hijabs, voortbouwend op haar "Fardaous Funjab"-video's. Deze serie, over een fictieve ondernemer – een "avant-garde hijab-ontwerpster" – behandelt de kwesties rond de culturele betekenis van de hoofddoek en herwaardeert westerse vooroordelen over islamitische kleding. Haar speciale reclame "Your Year" stelt een inclusieve, multiculturele kalender voor die islamitische feestdagen combineert met seculiere feestdagen. De viering van de hijab door de kunstenares en haar boodschap van tolerantie resulteren in een geestig sociaal commentaar op hoe we onze identiteit uitdrukken. Voor dit project werkte ze samen met hijab-activisten als modellen en adviseurs om te onderzoeken hoe kunst en mode een kans kunnen bieden om culturele vooroordelen te overwinnen en mensen samen te brengen.

Lucas Blalock (Zondagen / LinkNYC)
(geboren in 1978 in Asheville, North Carolina; woont en werkt in Brooklyn, New York)

Deze nieuwe situatie, 2017
Serie van vier digitale afbeeldingen
Met dank aan de kunstenaar en Ramiken Crucible

De bizarre foto's van Lucas Blalock onthullen op onverbloemde wijze de mechanismen van digitale manipulatie. Hij legt deze technieken, die doorgaans verborgen worden gehouden om in advertenties overtuigende, perfecte beelden te creëren, volledig bloot. Door de onhandigheid van zijn bewerkingen te behouden en door een reeks afbeeldingen van slappe hotdogs te presenteren, geeft de kunstenaar ons een soort slapstick-parodie op de perfecte reclame, waarbij hij het hele medium met pathos en eigenzinnigheid op de hak neemt.

Brian Bress (Dinsdagen / Times Square)
(geboren in 1975 in Norfolk, Virginia; woont en werkt in Los Angeles, Californië)

Consonantie en dissonantie in vier delen voor Times Square, 2017
HD-video
Met dank aan de kunstenaar en Cherry and Martin, Los Angeles.

De drie video's van Brian Bress tonen vier ongrijpbare figuren die zich in een delicate, gespannen toestand bevinden. Door hun subtiele bewegingen treden ze op de voorgrond of versmelten ze met hun krachtige, grafische achtergronden. Bress' gecreëerde landschappen en gezichtsloze personages combineren humor en kunsthistorische verwijzingen tot een raadselachtig en subtiel tableau vivant met krachtige metaforen.

Antoine Catala en Gabriël Kahan (Maandagen / Link NYC)
(Antoine Catala: geboren in 1975 in Toulouse, Frankrijk, woont en werkt in New York City, NY)
(Gabriel Kahan: geboren in 1980 in Mexico-Stad, Mexico; woont en werkt in Los Angeles, Californië)

Understand.nyc, 2017
HTML-website, gemengde media
Programmering door Nicholas Woodward; bijdragen van vrijwilligers.
Met dank aan Antoine Catala en 47 Canal, New York; Gabriel Kahan en het MIT Program in Art, Culture, and Technology.

Understand.nyc is een samenwerking tussen de kunstenaar Antoine Catala en de MIT-onderzoeker Gabriel Kahan. Gedurende de looptijd van ReclameblokHet duo gebruikte het stadsbrede netwerk van LinkNYC-kiosken om een ​​open oproep te doen aan het publiek voor een tweedaagse workshop. Hun doel was om, buiten hun directe kring, een diverse groep willekeurige vrijwilligers te vinden die samenwerkten aan het identificeren van een situatie die voor alle deelnemers herkenbaar was. Na een reeks discussies koos de groep de vraag "Wat is liefde?" en identificeerde zes oorzakelijke verbanden: "Realiteit", "Fantoomliefde", "Onmogelijk", "Liefde beleven", "De spiegel" en "Ontkoppeling". Door gezamenlijk te creëren werden deze oorzakelijke verbanden vervolgens gevisualiseerd als fysieke objecten, "tegels" genaamd, die werden gescand en als 3D-objecten worden weergegeven op de website. http://www.understand.nyc/waar bezoekers van de locatie met de tegels konden interageren. Ze werden ook getoond op het LinkNYC-kioskennetwerk, een dag nadat de tentoonstelling was gesloten.

Het project en de workshop vormen een methodologie – onderdeel van Kahans doorlopende onderzoek naar het vinden van gemeenschappelijke grond in een wereld waar polarisatie, angst en onzekerheid nog nooit zo alomtegenwoordig zijn geweest – en bieden een eenvoudig maar krachtig instrument om ons dagelijks leven beter te begrijpen.

Kate Cooper (Maandag / Barclays Center)
(geboren in 1984 in Liverpool, Engeland; woont en werkt in Londen, Engeland)

We hebben een toevluchtsoord nodig, 2017
Digitale video
Met dank aan de kunstenaar

Kate Cooper manipuleert digitaal afbeeldingen van vrouwen om de esthetiek van reclame en de representatie van vrouwelijkheid ter discussie te stellen. We hebben een toevluchtsoord nodigCooper gebruikt computergegenereerde (CG) figuren als hoofdpersonen om hun potentieel en presentatie als autonome entiteiten met een eigen logica te onderzoeken. Waar typische CG-lichamen altijd foutloos zijn, lijken de vrouwen hier 'gebroken' – wat de gebruikelijke positie die ze innemen als perfecte versies van de vrouwelijke vorm frustreert. Het resultaat is een werk dat haaks staat op het doel waarvoor het gemaakt is, waarbij de personages hun voorgeschreven rol weigeren.

Sue de Beer (Zaterdag / Times Square)
(geboren in 1973 in Tarrytown, New York; woont en werkt in New York City, New York)

Als ze 's morgens komen 1, 2017
HD-video
Met werk van Arianna Gil en Purp Perez Brujas. Met dank aan de kunstenaar en Marianne Boesky Gallery.

Als ze 's morgens komen 2, 2017
HD-video
Met werk van Arianna Gil en Purp Perez Brujas. Met dank aan de kunstenaar en Marianne Boesky Gallery.

Als ze 's morgens komen 3, 2017
HD-video
Met werk van Arianna Gil en Purp Perez Brujas. Met dank aan de kunstenaar en Marianne Boesky Gallery.

De films van Sue de Beer verkennen maatschappelijke vraagstukken in de hedendaagse cultuur met een unieke visuele stijl, gekenmerkt door gekleurd licht, prismatische verdubbeling en close-ups, wat een aantrekkelijke cinematografische charme creëert. Haar bijdrage aan deze tentoonstelling toont twee jonge skateboarders van de feministische skatecrew "Brujas" uit de Bronx, die hun interventies in de stad en de stedelijke straatcultuur beschouwen als een diep politieke daad. Hun prominente aanwezigheid op een reclamescherm in het centrum van de stad, beelden van hun politieke helden en De Beers slotoproep "Treur niet, organiseer" dragen een krachtige boodschap uit over het radicale karakter van hun acties.

Casey Jane Ellison (Dagelijks / PublicArtFund.org/CommercialBreak)
(geboren in 1988 in Los Angeles, Californië; woont en werkt in Los Angeles, Californië)

Reclameblok met Casey Jane Ellison, 2017
Video met geluid
Met dank aan de kunstenaar

Casey Jane Ellison is een stand-upcomedian, kunstenaar en schrijver. Ze werkt met performance en video en behandelt in haar werk vaak op humoristische wijze televisie- en celebritycultuur, feminisme, identiteitspolitiek en kunstgeschiedenis. In lijn met de alomtegenwoordigheid van online reclame en berichten, Public Art Fund Ze nodigde Ellison uit om een ​​serie pop-up-"advertenties" te ontwikkelen voor de homepage van de tentoonstelling. Ellison creëerde een aflevering – compleet met pauzes waarin de kunstwerken van de tentoonstelling als reclames worden getoond – waarin ze reflecteert op de gevaren van brood en fascisme.

Awol Erizku (Donderdag / LinkNYC)
(geb. 1988, Addis Abeba, Ethiopië; woont en werkt in New York City, NY en Los Angeles, CA)

Teven Brew, 2017
Digitaal beeld
Met dank aan de kunstenaar en Night Gallery, Los Angeles.

zonder titel (Studie van een hand die een roos vasthoudt), 2017
Digitaal beeld
Met dank aan de kunstenaar en Night Gallery, Los Angeles.

Prelude op Serendipiteit In samenwerking met Sarah Lineberger, 2017
Digitaal beeld
Met dank aan de kunstenaar en Night Gallery, Los Angeles.

Tinashe, 2017
Digitaal beeld
Met dank aan de kunstenaar en Night Gallery, Los Angeles.

De foto's van Awol Erizku richten zich op de manieren waarop mensen van kleur zichzelf representeren en hoe ze worden afgebeeld in de kunstwereld, reclame en media. De tableaux en portretten van de kunstenaar verwijzen naar historische beelden, putten inspiratie uit de haute couture, gaan de dialoog aan met de straatcultuur en roepen de kunst van de oude meesters op. Zijn serie kunstwerken voor Reclame Deze uiteenlopende referenties en stijlen, evenals herkenbare motieven, worden samengevoegd met de aantrekkelijke beelden van hedendaagse bloemstillevens om opvallende foto's te creëren die ons ertoe aanzetten de kracht van beelden die tegenwoordig overal ter wereld aanwezig zijn, kritisch te onderzoeken.

Cécile B. Evans (Dinsdagen / Barclays Center)
(geboren in 1983 in Cleveland, Ohio; woont en werkt in Londen, Engeland)

Een herinnering kan voortleven, 2017
Video, kleur, geen geluid
3D-modellering door Hossein Diba; aanvullende renders door Andres Parody en Tom Kemp; animatie en compositing door Otavio Lima en Tom Kemp. Originele karakteranimatie van Wat het hart verlangt, 2016, in opdracht van de 9e Biënnale van Berlijn, De Hallen Frans Hals Museum, Kunsthalle Winterthur en Kunsthalle Aarhus.
Met dank aan de kunstenaar en Emanuel Layr Galerie, Wenen.

Een herinnering kan voortleven is het oorsprongsverhaal van Wat het hart verlangt, een video-installatie van Cécile B. Evans uit 2016, in opdracht van de 9e Berlijnse Biënnale. Wat het hart verlangt onderzoekt wat het zou kunnen betekenen om mens te zijn in de toekomst, en wat "een persoon" precies inhoudt. HYPER, de verteller van Wat het hart verlangtZe presenteert zichzelf als een nieuw systeem, laat kijkers kennismaken met een toekomstige tijd genaamd "na k" en stelt een oplossing voor de ineenstorting van het WWW voor. Een herinnering kan voortlevenHYPER presenteert een oproep voor een schone lei: een blanco, bewerkbare documentpagina waar gebruikers hun gedachten kunnen ordenen en nieuwe gesprekken kunnen starten, zonder ingewikkelde interfaces en tijdlijnen.

Ed Fornieles (Dinsdagen / LinkNYC)
(geboren in 1983 in Petersfield, Engeland; woont en werkt in Montreal, Canada)

Ben jij een Pepe?, 2017
Digitaal beeld
Met dank aan de kunstenaar

Meme-oorlogen papa 1, 2017
Digitaal beeld
Met dank aan de kunstenaar

Meme-oorlogen papa 2, 2017
Digitaal beeld
Met dank aan de kunstenaar

Ben jij een Wojak?, 2017
Digitaal beeld
Met dank aan de kunstenaar

Gebabbel, 2017
Digitaal beeld
Met dank aan de kunstenaar

Geklets, 2017
Digitaal beeld
Met dank aan de kunstenaar

gespuis, 2017
Digitaal beeld
Met dank aan de kunstenaar

geklets, 2017
Digitaal beeld
Met dank aan de kunstenaar

Van installaties tot sitcoms op Facebook, Ed Fornieles verweeft online en offline ruimtes en gebruikt avatars, datafeeds en nieuwstrends om onze postdigitale realiteit te verruimen. Voor LinkNYC heeft Fornieles twee series werken gecreëerd die gesprekken op gang moeten brengen die politieke 'bubbels' blootleggen.

De eerste reeks afbeeldingen, die de eerste helft van de tentoonstelling beslaat, onderzoekt de toe-eigening van memes als symbolen voor politieke ideologieën en de kampen die daaruit voortkomen. De twee memes die Fornieles gebruikt, zijn de controversiële Pepe the Frog en "Feels Guy", Wojak. Hoewel onschuldig bedacht in 2008, werd Pepe's imago begin 2016 al toegeëigend door extreemrechts en werd het synoniem met de beweging. Wojak – gebruikt om gevoelens zoals melancholie en eenzaamheid te vertegenwoordigen – verscheen naast Pepe als slachtoffer van diverse misdaden.

De tweede reeks afbeeldingen—Gebrabbel, gebabbel, geklets, gezwets—De kunstenaar maakt reclame voor een "Serie Politieke Gesprekken" die hij na de tentoonstelling wil lanceren om de dialoog over politieke tegenstellingen verder aan te moedigen. Elk werk verwijst naar een positie op het politieke spectrum, van radicaal links tot extreem rechts.

De werken van Fornieles voor deze tentoonstelling verwijzen naar een actuele tijd met historische referenties, waarin ideologieën worden weergegeven door middel van codes, symbolen, personen en taal. Tegenwoordig biedt het internet echter het optimale platform voor de verspreiding en assimilatie ervan.

GCC (Donderdag / Barclays Center)
Nanu Al-Hamad (geb. 1987, Koeweit-stad, Koeweit; woont in New York City, NY), Khalid Al Gharaballi (geb. 1981, Koeweit-stad, Koeweit; woont in Koeweit-stad, Koeweit), Abdullah Al-Mutairi (geb. 1990, Koeweit-stad, Koeweit; woont in New York City, NY), Fatima Al Qadiri (geb. 1981, Dakar, Senegal; woont in New York City, NY), Monira Al Qadiri (geb. 1983, Dakar, Senegal; woont in Beiroet, Libanon), Aziz Al Qatami (geb. 1979, Koeweit-stad, Koeweit; woont in Koeweit-stad, Koeweit), Barrak Alzaid (geb. 1985, Koeweit-stad, Koeweit; woont in Dubai, Verenigde Arabische Emiraten), Amal Khalaf (geb. 1982, Singapore; woont in Londen, Engeland)

Mijn visie, 2017
Digitale video
Met dank aan de kunstenaars

Het collectief GCC, opgericht in 2013 in de VIP-lounge van Art Dubai, onderzoekt de hedendaagse cultuur van de Perzische Golfregio. Op het "Oculus"-platform van het Barclays Center circuleren digitale afbeeldingen van olieverfschilderijen van de GCC-leden, die de rol van "Baba" of Vader vervullen, een titel die vaak wordt gebruikt door politieke leiders in het Midden-Oosten. Hun geschilderde ogen tonen variaties op de blik die te vinden is in traditionele portretten van staatshoofden, van de "visionaire" leider tot de straffende blik van een dictator. De ogen van Big Baba kijken altijd toe.

David Horvitz (Woensdagen / LinkNYC)
(geboren in 1981 in Los Angeles, Californië; woont en werkt in Los Angeles, Californië)

Voor Kiyoko, van Amache, 2017
Digitaal beeld
Met dank aan de kunstenaar en Chert Lüdde, Berlijn.

David Horvitz werkt met diverse media en gebruikt vaak op poëtische wijze circulatiesystemen om bewegingspatronen te analyseren. Hij verzamelt en verspreidt beelden en objecten via verschillende kanalen, van internet tot bibliotheken.

Op de kiosken van LinkNYC toont Horvitz een eenvoudige afbeelding van een nachtelijke hemel, met een korte tekst die de kijker direct aanspreekt – een verwijzing naar reclameslogans. De woorden vormen echter geen onschuldige boodschap, maar verwijzen op aangrijpende wijze naar zijn grootmoeder, die gevangen zat in een interneringskamp in de Verenigde Staten. Deze kampen waren vier jaar in bedrijf na het Japanse bombardement op Pearl Harbor in 1941 en boden onderdak aan 110,000 tot 120,000 Japans-Amerikaanse burgers. De kampen waren het resultaat van talrijke uitsluitingswetten die in feite alle immigratie uit Aziatische landen, waaronder Japan en China, verboden. Het werk is een persoonlijke maar universele, actuele en elegische herinnering om het verleden niet uit het oog te verliezen, vooral bij het vormgeven van de toekomst.

Mary Reid Kelley en Patrick Kelley (Maandag / Times Square)
(Mary Reid Kelley: geboren in 1979 in Greenville, South Carolina; woont en werkt in Olivebridge, New York)
(Patrick Kelley: geboren in 1969 in Bloomington, Minnesota; woont en werkt in Olivebridge, New York)

Kretenzisch vlees, 2016
HD-video, zonder geluid, bewerkt vanuit Swinburne's Pasiphae (2014)
Met dank aan de kunstenaars, Pilar Corrias Gallery en Fredericks & Freiser.

Mary Reid Kelley en Patrick Kelley maken zwart-witvideo's vol historische verwijzingen die de positie van vrouwen door de geschiedenis heen onderzoeken door woordspelige poëzie, fictieve personages en utopische omgevingen te combineren. Hun nieuwe video getiteld Kretenzisch vlees, gebaseerd op hun werk uit 2014 Swinburne's PasiphaeHet filmpje combineert de klassieke oudheid met popcultuur. Getoond in de context van Times Square, wordt deze video een satire op reclame, waarin de eigenaardigheden van verlangen worden belicht.

Heather Phillipson (Woensdagen / Times Square)
(geboren in 1978 in Londen, Engeland; woont en werkt in Londen, Engeland)

WAT IS DE SCHADE?, 2017
HD-video
Met dank aan de kunstenaar

De video's en sculpturale installaties van Heather Phillipson zijn een explosie van beelden, geluiden, kleuren en woorden die samen complexe poëtische uitweidingen vormen over onze hedendaagse tijd. WAT IS DE SCHADE? Het werk brengt de energie en emotie van politiek protest over. Het botst beelden van vernietiging – gevilde dieren, rondvliegend geld, door fracking aangetaste aarde, bloedende luchten, drones, oorlogvoering, kippenvel, kippenbotjes en ronddraaiende nieren – tegen elkaar om een ​​chaotisch, urgent moment op Times Square te weerspiegelen.

Agnieszka Polska (Zondagen / Barclays Center)
(geboren in 1985 in Lublin, Polen; woont en werkt in Berlijn, Duitsland)

De Huilende Zon, 2017
Digitale video
Met dank aan de kunstenaar en Zak | Branicka Gallery, Berlijn

De video's van Agnieszka Polska beginnen vaak met gevonden materiaal, van archieffoto's tot illustraties, dat ze manipuleert door middel van animatie en collage. Haar onderwerpen zijn gebaseerd op gebeurtenissen en personen uit het verleden om te laten zien hoe geschiedenis gefictionaliseerd, gewist of herschreven kan worden.

De Huilende Zon is een animatiefilm geïnspireerd op het kindergedicht Wat de zon heeft gezienDit gedicht is geschreven door Maria Konopnicka, een invloedrijke Poolse dichteres uit de 19e-eeuwse positivistische periode, vertaalster, journaliste en progressieve activiste voor vrouwenrechten en Poolse onafhankelijkheid. Veelvoorkomende thema's in het werk van de dichteres zijn de armoede en onderdrukking van de boerenbevolking; dit gedicht beschrijft op kinderlijke wijze het dagelijks leven, de rituelen en de activiteiten op het platteland, gezien door de zon. In de video van Polska begint de zon, hoewel helder en kinderlijk, te huilen en wordt zo een krachtige metafoor voor de pijn van een passieve toeschouwer zonder de mogelijkheid om zelf actie te ondernemen.

Hayal Pozanti (Daily / Westfield World Trade Center)
(geboren in 1983 in Istanbul, Turkije; woont en werkt in Queens, New York)

ONVERMOEILIJKE TENDERHEID, 2017
19 video-animaties met één kanaal
Met dank aan de kunstenaar en Jessica Silverman Gallery.

Als onderdeel van haar artistieke praktijk heeft Hayal Pozanti een eigen, raadselachtig alfabet van abstracte vormen ontwikkeld, dat tot uiting komt in veelkleurige schilderijen en digitale beelden. Haar variaties op deze 31 tekens benadrukken de rol van technologie en taal in de cultuur en hoe informatie wordt overgebracht en ontvangen in ons huidige, door data gedreven digitale tijdperk. De combinaties ervan markeren de verschillen tussen mensen en kunstmatige intelligentie, en onderstrepen zo de waarde van emoties en de overeenkomsten die we als soort delen. ONVERMOEILIJKE TENDERHEID, die in opdracht van Public Art Fund Voor de 19 digitale schermen van Westfield World Trade Center verschijnt haar werk in de reclamecampagne als een opvallend contrast tussen bekende en onbekende talen. Haar alfabet van vormen zweeft op de achtergrond, terwijl de Engelse vertaling de woorden "RELENTLESS TENDERNESS" (onverbiddelijke tederheid) spelt, die over het scherm scrollen. Deze uitgesproken menselijke expressie onderscheidt ons van kunstmatige intelligentie en benadrukt de waarde van emoties en de overeenkomsten die we als soort delen. Dit weerspiegelt de oproep van de kunstenaar tot tolerantie, begrip en empathie in de wereld van vandaag.

Tabor Robak (Vrijdags / Barclays Center)
(geboren in 1986 in Portland, Oregon; woont en werkt in Brooklyn, New York)

Liquid-demo, 2016
Digitale video
Met dank aan de kunstenaar

De computergegenereerde beelden en video's van Tabor Robak combineren 3D-animatie, gaming en de taal van marketing om een ​​leerzame spanning tussen realiteit en simulatie te creëren. Voor "Oculus" in het Barclays Center gebruikte Robak een innovatieve methode om zijn nieuwe kleurrijke kunstwerk te maken. De kunstenaar animeerde algoritmische bewegingspatronen uit videogames en transformeerde ze in heldere, wervelende kleuren die het scherm vullen en het indrukwekkende 360-gradenscherm veranderen in een dynamische stroom van vloeiende kleuren die het publiek omhult.

Jacoby Satterwhite (Woensdagen / Barclays Center)
(geboren in 1986 in Columbia, South Carolina; woont en werkt in New York City, New York)

De veilige ruimte, 2017
Video-animatie
Met dank aan de kunstenaar en Moran Bondaroff Gallery.

De video's van Jacolby Satterwhite, geïnspireerd op sciencefiction, gebruiken performance en 3D-animatie om herinneringen en persoonlijke geschiedenis te verkennen. Zijn nieuwe werk voor het Barclays Center presenteert een 360-graden virtual reality-video. De futuristische scène toont een buitenaards landschap met heldere, wervelende machines en dansende figuren, die de kijkers betoveren met hun meeslepende aantrekkingskracht.

Martine Syms (Vrijdags / Times Square)
(geboren in 1988 in Los Angeles, Californië; woont en werkt in Los Angeles, Californië)

Les LXXV, 2017
Digitale video
Met dank aan de kunstenaar en Bridget Donahue Gallery.

Sterk beïnvloed door film en televisie, onderzoekt Martine Syms in haar multimediale werk de representaties van zwartheid en de relatie daarvan tot Amerikaanse sitcoms, taal, cinema en feministische bewegingen. Haar nieuwe video, Les LXXVis een voortzetting van haar doorlopende serie die begon met het maken van reclamespotjes over de "lessen" die beschreven staan ​​in het prozaboek van Kevin Young. Het Grijze Album: Over de Zwartheid van ZwartheidTerwijl voorgaande Lessen Syms heeft, naast persoonlijke en gevonden videobeelden, voor Times Square een aangrijpend maar verontrustend zelfportret met een beladen ondertoon gemaakt.

Britta Thie (Vrijdagen / LinkNYC)
(geboren in 1987 in Minden, Duitsland; woont en werkt in Berlijn, Duitsland)

De SuperhostTeaser, 2017
Digitale video
Met dank aan de kunstenaar

De SuperhostPoster, 2017
Digitaal beeld
Met dank aan de kunstenaar

Angst slaat toe, 2013
Digitale afbeelding,
Foto door Kerstin Zu Pan; styling door Julia Burlingham. Met dank aan de kunstenaar.

Het werk van Britta Thie onderzoekt de menselijke conditie aan de hand van soapseries, reclame en de complexe, fluctuerende relatie tussen het zelf en digitale representatie. De zesdelige webserie van de kunstenaar, Translantische, dramatiseerde de kenmerken van millennials door middel van online persona's en de vloeibaarheid van identiteit en nationaliteit.

Voor de LinkNYC-kiosken vertoont Thie een reclamespotje voor haar aanstaande vervolgserie. De SuperhostHet satirische drama speelt zich af in een fictief Airbnb-appartement en draait om de postdigitale zelfcommercialisering die wordt bereikt via online beoordelingssystemen. De sitcom werd in juni 2016 live opgevoerd voor een publiek. De live-opnames en repetities vormen de uiteindelijke webserie, aangevuld met animatie en een lachband die overeenkomt met de sterren die aan de beoordelingen worden toegekend. De serie is vanaf maart 2017 te zien op ARTE.TV. Ga voor meer informatie naar the-superhost.com.

Hannah Whitaker (Zaterdag / LinkNYC)
(geboren in 1980 in Washington, DC; woont en werkt in New York City, NY)

Stap 1, 2017
Digitaal beeld
Met dank aan de kunstenaar en M+B Gallery.

Stap 2, 2017
Digitaal beeld
Met dank aan de kunstenaar en M+B Gallery.

Stap 3, 2017
Digitaal beeld
Met dank aan de kunstenaar en M+B Gallery.

Stap 4, 2017
Digitaal beeld
Met dank aan de kunstenaar en M+B Gallery.

Hannah Whitaker begint haar foto's te maken met een techniek die misschien geen digitale pixels gebruikt, maar die wel doet denken aan de ponskaarten van de eerste computers, waarmee gegevens verwerkt konden worden. Ze maakt een reeks schermen die (sectie voor sectie) haar onderwerpen op de film projecteren. Door dit nauwgezette, repetitieve proces heeft ze een reeks beelden gecreëerd voor Reclame Met bewegende lichamen ingekaderd in kleurrijke geometrische vormen. Op deze manier gebruikt ze de technieken van digitale informatieverwerking en rudimentaire animatie om opvallende foto's te creëren die historische digitale technologie oproepen. Deze verwijzen op een iteratieve manier naar de innovatieve pioniers van grafisch ontwerp en reclame, en voegen een vleugje speelsheid en kleur toe aan onze stedelijke dynamiek.