Isamu noguchi, Dennis Adams, Brian Tolle, Andrea Zittel, Karel Lang, Alberto Giacometti, David Deutsch, Renée Groen, RM Fischer Comfortzone

CComfortzone: Meubels van kunstenaars is een tentoonstelling van 30 jaar aan door kunstenaars ontworpen meubels in de PaineWebber Galleries.

In een artikel van 2 mei 1999 schreef Paula Deitz van The New York Times Er werd gesteld: "Wat aanvankelijk eenvoudig lijkt – kunstenaars die de functionaliteit van het dagelijks leven onderzoeken – blijkt complex te zijn: dingen zijn niet altijd wat ze lijken. ... Ze ontwierpen voor zichzelf als een manier om hun leven en hun omgeving te beheersen. Kijkers worden gewaarschuwd dat het begrijpen van deze werken nauwlettende aandacht vereist."

“De tentoongestelde ontwerpen vertegenwoordigen het oeuvre van elke kunstenaar in miniatuur. Bijvoorbeeld dat van Robert Rauschenberg BandenlampEen afgedankte autoband met een rand waar licht uit de binnenkant schijnt, vat zijn voorliefde voor het verwerken van gevonden voorwerpen in zijn installaties perfect samen. Op dezelfde manier is Isamu Noguchi's lage schaaktafel, met zijn vloeiende lijnen, een toonbeeld van zijn vrije sculpturen en lyrische toneelsets. En Alberto Giacometti's lamp in de vorm van een vrouwenhoofd doet denken aan zijn bronzen sculpturen en de decoratieve objecten die zijn broer Diego later produceerde.

“Hoewel het meubilair functioneel lijkt, vormen de elementen vaak geen samenhangend geheel. Deze eigenzinnigheid creëert een spanning die de verbeelding van de kijker prikkelt. David Deutsch’s Opklapbaar schrijfbureau Het lijkt op een strandstoel met vinyl bekleding voordat het beoogde doel duidelijk wordt. De antieke stoelen van Renée Green, bekleed met toile de Jouy, zouden een statige eetkamer kunnen inrichten, ware het niet dat de toile subtiel scènes uit de slavenhandel afbeeldt. Op het eerste gezicht lijken de gloeilampen die de spiegel van Dennis Adams omlijsten... IJdelheid voor Jean SebergDe lampen op de kaptafel van een actrice lijken weerspiegeld te worden in het glazen blad, maar in werkelijkheid loopt de rij lampen door onder het blad. Het effect is alsof je een reflectie tastbaar ziet worden.

De lampen van RM Fischer transformeren standaardonderdelen tot hybride objecten die alledaagse vormen een nieuwe betekenis geven. Zijn kronkelige verzameling witte lichtbollen, met bovenaan een enkele rode, staat bij de ingang van de tentoonstelling en fungeert als een baken dat de weg naar binnen verlicht. Hij slaagt erin zijn gestelde doel te bereiken: 'een object dat anders levenloos zou zijn, persoonlijkheid geven'; de lamp heeft alle charme van een goede sneeuwpop.

“Charles Long giet twee identieke abstracte betonnen vormen en laat er één als sculptuur staan, terwijl hij de andere transformeert tot een lamp die eruitziet als een dier met een staart van elektrische draad.

“Om te voorkomen dat men denkt dat de tentoonstelling uitsluitend uit hedendaagse werken bestaat, heeft Brian Tolle er een kunst van gemaakt om neogotische stijlen voor het heden te herinterpreteren. Spelend met het begrip publiek en privé, heeft hij een vierkant neogotisch bed ontworpen dat 19e-eeuwse kerkarchitectuur combineert met huiselijke vormen uit die periode. Met zijn meubelmakersvaardigheden heeft hij de kunst van het maken van een bed dat tevens als bidstoel dient, tot in de perfectie beheerst.”

“Bij kunstenaarsmeubelen wordt de formule ‘vorm volgt functie’ uitgebreid met persoonlijke ervaringen en experimentele ideeën. Andrea Zittel exposeert al enige tijd haar AZ Wooneenheden Volgens haar verkoopbrochure bieden ze de gebruiker 'totaal comfort en functionaliteit in een draagbare en op maat gemaakte structuur'. Deze opklapbare kamerunits, die woonruimte, keuken, eetgelegenheid, slaap- en badkamer combineren, zijn enorm aantrekkelijk voor iedereen die ernaar verlangt het leven compacter en overzichtelijker te maken.

"Te zien is de originele unit die ze voor zichzelf ontwierp toen ze in 1991 achter in een winkelpand in Brooklyn woonde en kippen voorin hield als kunst. Haar werk is gebaseerd op de overtuiging dat modern design voortkomt uit de eenvoud van de uitgeklede omgevingen die kenmerkend zijn voor armoede. Voor haar is dergelijk design een verheerlijking van beperkingen. Je krijgt de neiging om je terug te trekken in de knusse omgeving die mevrouw Zittel heeft gecreëerd. Ze ziet het niet als een reductie van het materiële leven, maar als een streven naar een ideaal. Dat concept zou het motto van de tentoonstelling kunnen zijn."