Moko Fukuyama, Ilana Harris-Babou, Las Hermanas Iglesias, Carlos H. Matos, Amalia Pica, SUPERFLEX Tussen de getijden

Moko Fukuyama (geb. 1981) is een multidisciplinaire kunstenaar wiens werk zich uitstrekt van grootschalige sculpturale installaties en experimentele film tot samenwerkingsprojecten. Oorspronkelijk afkomstig uit Japan en nu woonachtig in Brooklyn, heeft Fukuyama in verschillende steden in de Verenigde Staten gewoond, waar ze nauwlettend observeerde hoe stedelijke samenlevingen met de natuur omgaan. Haar werk behandelt de milieu- en culturele uitdagingen die zowel de Amerikaanse samenleving als haar persoonlijke ervaringen vormgeven. Geïnspireerd door haar interesse in recreatief sportvissen, verwerkt Fukuyama het concept van 'lokmiddelen' in haar sculpturen, die ze gebruikt als metafoor voor de menselijke manipulatie van de natuurlijke wereld. Haar werk, vaak gemaakt van gerecycled hout en beschilderd met levendige autolakken, onderzoekt de dynamiek van aantrekkingskracht tussen diverse levensvormen. Fukuyama's sculpturen weerspiegelen thema's als overconsumptie, consumentisme, duurzaamheid en verstedelijking, evenals de spanning tussen menselijke verlangens en de impact op het milieu.

Ilana Harris-Babou (geb. 1991) is geboren en getogen in Brooklyn, New York. Via sculptuur, installatie en video gebruikt ze humor om de ambitieuze taal van de consumptiemaatschappij ter discussie te stellen. Door rollen aan te nemen zoals die van beroemde chef-kok, interieurontwerper of beautyvlogger in haar kunstwerken, bekritiseert ze de Amerikaanse droom en daagt ze het idee uit dat hard werken leidt tot maatschappelijke vooruitgang en economische vrijheid. Harris-Babou onderzoekt de lastige momenten waarop individuen zich niet volledig kunnen conformeren aan sociale structuren en verkent hoe de status quo op een productieve manier kan worden ondermijnd. De laatste tijd richt ze zich op gemeenschapsgerichte projecten en openbare opdrachten waarin ze liefde, transcendentie, imperfectie en zelfbeschikking onderzoekt binnen de esthetiek van orde. Haar werk benadrukt de blijvende kracht van menselijke verbondenheid, ondanks de invloed van sociale systemen die zij als onderdrukkend ervaart.

Las Hermanas Iglesias Las Hermanas Iglesias (opgericht in 2005) is een kunstenaarsduo bestaande uit de zussen Lisa en Janelle Iglesias, die momenteel hun tijd verdelen tussen Queens, New York; West-Massachusetts; en Zuid-Californië. Hun werk is geïnspireerd op feministische geschiedenissen en weerspiegelt hun identiteit als kinderen van Noorse en Dominicaanse immigranten, geboren en getogen in Queens, New York. Hun gezamenlijke praktijk doorbreekt geografische grenzen, omarmt het absurde en benadrukt de kracht van collectief creëren. Door materialen te gebruiken die uiteenlopen van muziek en bijenwas tot piñata's en kauwgom, produceren ze speels werk in de vorm van complexe installaties, sculpturale textielwerken en participatieve performances. Hun praktijk is geëvolueerd en omvat nu ook voortdurende samenwerkingen met hun moeder, Bodhild, en projecten met hun kinderen, wat een intergenerationele dimensie aan hun werk toevoegt. Via deze cultureel hybride praktijk onderzoekt Las Hermanas Iglesias de verbanden tussen familiebanden en bredere maatschappelijke structuren, waarbij persoonlijke ervaringen worden gekoppeld aan grotere sociale systemen. 

Carlos H. Matos (geb. 1983) combineert architectuur en sculptuur om de grenzen van functie, schaal en materialiteit binnen de gebouwde omgeving te verkennen. Zijn praktijk, gevestigd in Mexico-Stad, onderzoekt de kruising van abstracte vormen en architectonische elementen, waarbij hij ze ontdoet van hun traditionele context om hun doel en betekenis ter discussie te stellen. Geïnspireerd door Mesoamerikaanse culturen, het pre-Spaanse erfgoed van Mexico en de modernistische architectuur van het midden van de 20e eeuw, creëert Matos werken die quasi-fictieve werelden oproepen waar ruïnes, rituelen en routines zich ontvouwen. Hij gebruikt materialen zoals vulkanisch gesteente, beton en aluminium en werkt samen met ambachtslieden die bedreven zijn in traditionele bouwmethoden zoals handmatig beitelen en zandgieten. Deze technieken bieden geen nostalgische blik op het verleden, maar stellen hem in staat nieuwe aspecten van vorm en ruimte te onderzoeken.

Amalia Pica (geb. 1978) is een Argentijnse kunstenares die de sociale dynamiek van communicatie onderzoekt, met name het verlangen om begrepen te worden en wat mensen verbindt. Met behulp van eenvoudige materialen en gevonden voorwerpen zoals krijt, plexiglas en vlaggen, onderzoekt ze menselijke interactiepatronen. Pica bestudeert gedeelde visuele codes die geassocieerd worden met verbale en non-verbale taalsystemen, waarbij ze vaak speelse symbolen van collectieve expressie, zoals vlaggetjes en confetti, verwerkt. Op deze manier verdiept ze zich in thema's als culturele intimiteit en het politieke potentieel van vreugde, en stelt ze viering en geluk voor als vormen van verzet en politieke actie. Haar werk kenmerkt zich door een lichte toets en een collectief aspect dat kijkers uitnodigt om ervaringen te delen. 

SUPERFLEX SUPERFLEX (opgericht in 1993) is een in Kopenhagen gevestigd collectief van Bjørnstjerne Christiansen, Jakob Fenger en Rasmus Rosengren Nielsen. Met een focus op alternatieve modellen van sociale en economische organisatie hebben hun projecten diverse vormen aangenomen: energiesystemen, dranken, sculpturen, replica's, hypnosesessies, infrastructuur, schilderijen, plantenkwekerijen, contracten en openbare ruimtes. SUPERFLEX werd opgevat als een uitgebreide artistieke praktijk, waarbij consistent een breed scala aan samenwerkers betrokken is – van tuinmannen en ingenieurs tot publiek – en waarbij nieuwe manieren worden onderzocht om lokale gemeenschappen, specialisten en kinderen te betrekken. Recentelijk heeft SUPERFLEX het idee van samenwerking nog verder doorgevoerd door de deelname van planten en dieren te integreren om een ​​nieuw soort stadsplanning te ontwikkelen die interspecies leven centraal stelt. Voor SUPERFLEX komt het beste idee misschien wel van een vis.