Aïda Muluneh Dit is waar ik ben

Aïda Muluneh, geboren in Ethiopië en momenteel woonachtig in Ivoire, maakt levendige foto's die haar nationale, politieke en culturele identiteit belichten. Door middel van metaforen creëert ze vignetten die op poëtische wijze facetten van haar ervaringen als Ethiopische vrouw en immigrant weergeven. Muluneh verliet Ethiopië op jonge leeftijd en groeide op in Jemen en Engeland. Later woonde ze in Cyprus en Canada voordat ze in de Verenigde Staten ging studeren. Haar werk weerspiegelt haar betrokkenheid bij het delen van complexe, typisch Afrikaanse perspectieven, evenals haar eigen reizen over de hele wereld. Dit is waar ik ben is een tentoonstelling van 12 nieuwe kunstwerken van Muluneh (geb. 1974, Addis Abeba, Ethiopië), gepresenteerd in meer dan 330 JCDecaux-bushokjes in New York, Boston en Chicago in de Verenigde Staten, en Abidjan in Ivoorkust.

Voor deze nieuwe serie liet Muluneh zich inspireren door het gedicht "Dit is waar ik ben" van de Ethiopische dichter Tsegaye Gabre-Medhin. Het gedicht, geschreven in 1974 – het jaar waarin Muluneh werd geboren en de Ethiopische revolutie begon – en de daaruit voortvloeiende fotoserie zijn uitgesproken persoonlijk. Tegen zorgvuldig vervaardigde, handgeschilderde achtergronden illustreren haar werken op allegorische wijze verhalen over het overwinnen van uitdagingen, de zoektocht naar de waarheid en de veerkracht van een natie.

De kunstwerken verwijzen naar kunsthistorische genres en culturele invloeden, waaronder het surrealisme, de renaissance, West-Afrikaanse studiofotografie, Ethiopische kerkmuurschilderingen en Afrikaanse lichaamsversieringen. Centraal in haar foto's staan ​​stoïsche Afrikaanse vrouwen in statige poses, geplaatst in composities geïnspireerd op christelijke iconografieën, naast motieven en visuele elementen die verwijzen naar de sociale structuren en politieke formaties van haar thuisland. Mulunehs kunstwerken zijn rijk aan symboliek en gebruiken motieven zoals sleutels, stoelen en sterren, evenals rekwisieten die dienen als culturele referenties, zoals... jebena, Traditionele Ethiopische koffiepotten. Muluneh verwerkt het motief van het oog door haar hele werk heen om te verwijzen naar de manieren waarop mensen reageren op, zich afwenden van of getuige zijn van de geschiedenis. Tegelijkertijd wekt ze een gevoel van hoop op en nodigt ze uit tot open dialoog. Dit is waar ik ben is Muluneh's eerbetoon aan Ethiopië.

Aïda Muluneh: Dit is waar ik ben. is samengesteld door Public Art Fund Adjunct-curator Katerina Stathopoulou.

De oorverdovende stilte van oorlog en dood galmt altijd in mijn gedachten. Velen van ons zijn toeschouwers van de ineenstorting van de geschiedenis in verre landen, afgescheiden van een realiteit waarin we hulpeloze waarnemers zijn – onze woorden dienen als schild voor onze rechtvaardigheid, maar onze daden zijn lege gebaren van lafaards. In deze tijd waarin we leven, begeven zij zich, zonder ons geluk, op het kruispunt van dood en verderf, want de geschiedenis is de getuige en er zijn geen winnaars in oorlogen, alleen paden voor de machtigen geplaveid met het bloed van anderen. Als kunstenaars kunnen we niet anders dan deze historische momenten weerspiegelen, omdat het moeilijk is om je verdriet te begraven in de grond van logica of geloof. Ik heb geen partij, en ik moet stellen dat ik geen illusies heb om de benarde situatie van rouwenden te begrijpen, noch heb ik het inzicht om de drijfveren van de machthebbers te doorgronden. Ik weet dat in het zachte gefluister van een wenende moeder alleen zij overblijven die staren naar de horizon van onzekerheid. Ongeacht onze plaats op deze planeet, sijpelt het conflict van een natie voort met haat en woede. De geschiedenis van de mensheid is geteisterd door eindeloze conflicten, meestal in naam van het behoud van suprematie. Toch is het moeilijk te ontkennen dat dit alles noodzakelijk was, dat alles uiteindelijk tot een overwinning heeft geleid. We plaatsen onszelf, gehuld in een mantel van melancholie, in verwondering over het lot van de minderbedeelden, degenen die de kaart hebben gekregen om hun onschuld af te leggen en te leven met de herinneringen aan een hoopvolle toekomst.

Daarom heb ik geen woorden om het verdriet dat in mij opdoemt te beschrijven, noch de zwakte die ik voel voor wat zich voor me afspeelt. Want in mijn comfort word ik verzwakt door een gevoel van machteloosheid tegenover hen die lijden onder een lot van tegenspoed. Tegen hen die treuzelen op zoek naar veiligheid, een veiligheid die besmet is met de onrechtvaardigheid van de tijd en een meedogenloze omstandigheid. Dus kan ik alleen maar de spiegel zijn voor de stemlozen, een spiegel die het verlies van onze collectieve menselijkheid ter discussie stelt, een menselijkheid die gevangen blijft in de mist van privileges en comfort, terwijl de minder fortuinlijken de onzekerheid van de volgende dag moeten doorstaan. Er zijn geen kampioenen in een conflict, want de grens is vaag voor mij, ik weet niet meer waar iedereen is, maar alles wat ik weet – dit is waar ik ben.

—Aïda Muluneh