Felix Gonzalez-Torres (1957-1996, geboren in Guáimaro, Cuba) staat bekend om zijn belangrijke bijdragen aan de conceptuele kunst. Hoewel de esthetiek minimalistisch is, zijn zijn werken persoonlijk en politiek geëngageerd. Gonzalez-Torres werkte met diverse media, waaronder billboards, stapels papier, snoep, lichtsnoeren, fotografische puzzels en tekstportretten. Hij was ervan overtuigd dat participatie van het publiek essentieel was voor veel van zijn werken; toeschouwers voltooiden het werk door een snoepje of een poster mee te nemen. Liefde, verlies en queer-identiteit tijdens de aids-crisis van de jaren 1980 en 1990 zijn belangrijke thema's. Zijn werk toonde aan dat kunst zowel intellectueel verfijnd, emotioneel ontroerend als politiek relevant kon zijn.
Tijdens zijn leven presenteerde Gonzalez-Torres solotentoonstellingen in het Solomon R. Guggenheim Museum in New York (1995; reisde vervolgens naar het Centro Galego de Arte Contemporánea in Santiago de Compostela, Spanje, en het Musée d'Art Moderne de Paris in Frankrijk); het Museum of Contemporary Art in Los Angeles (1994); het Brooklyn Museum in New York (1989); en het New Museum in New York (1988). Zijn billboards zijn geplaatst in New York, Washington D.C. en Los Angeles. Bekende biënnales waaraan hij deelnam zijn de 45e Biënnale van Venetië in Italië (1993) en de Whitney Biënnale in New York (1991). Zijn werk is opgenomen in de collecties van het Centre Pompidou in Parijs; het Hirshhorn Museum and Sculpture Center van het Smithsonian Institution in Washington D.C.; het Museum of Modern Art in New York; het SFMoMA in San Francisco; en het Solomon R. Guggenheim Museum in New York. Tate, Londen; en Whitney Museum of American Art, New York City.
